ارزیابی هماهنگی برنامه ریزی کاربری زمین و حمل ونقل عمومی در شهر تبریز با تاکید بر نقش شهرداری

هماهنگی برنامه ریزی کاربری زمین و حمل ونقل عمومی، به تناسب محل فعالیت ها، کیفیت خدمات سفر و امکان دسترسی شهروندان وابسته است. هدف مقاله حاضر، ارزیابی اسنادی این هماهنگی در تبریز و ارائه چارچوبی برای اقدام شهرداری است. روش تحقیق، مرور هدفمند منابع و تحلیل کیفی شواهد منتشرشده است. سیزده منبع شامل پژوهش های محیط ساخته شده و رفتار سفر، دسترسی، توسعه مبتنی بر حمل ونقل عمومی، عدالت حمل ونقل و سه مطالعه مرتبط با تبریز بررسی شد. عنوان، سال انتشار، مشخصات کتاب شناختی و ادعاهای مورد استفاده با صفحات نشریات، ناشران یا مخازن دانشگاهی تطبیق داده شد. مقاله حاضر داده تازه از شبکه حمل ونقل، پیمایش سفر یا مصوبات کاربری زمین تولید نمی کند. بررسی منابع محلی، اهمیت ارتباط کاربری های پیرامون ایستگاه میدان ساعت با حمل ونقل عمومی و وجود تفاوت های مکانی در امتداد محور BRT را نشان می دهد. تلفیق این شواهد با ادبیات نظری، چهار محور ارزیابی را مشخص می کند: تناسب شدت و ترکیب فعالیت با ظرفیت خدمت، پیوستگی دسترسی پیاده و جابه جایی بین خطوط، هماهنگی تصمیم و تامین مالی، و توزیع عادلانه منفعت. بر این اساس، تهیه پرونده مشترک برای محدوده های ایستگاهی، تعریف سنجه های دسترسی زمانی، بررسی ظرفیت پیش از افزایش تراکم و اتصال برنامه سرمایه گذاری به برنامه بهره برداری پیشنهاد می شود. نتیجه اصلی آن است که نزدیکی ساختمان به ایستگاه یا افزایش طول شبکه، به تنهایی معیار تحقق هماهنگی نیست. ارزیابی باید نشان دهد چه فرصت هایی، برای چه گروه هایی و با چه هزینه و زمانی قابل دسترس شده اند. تعیین میزان واقعی هماهنگی در تبریز به داده به روز، بررسی اسناد مصوب و آزمون میدانی چارچوب نیاز دارد.