واکاوی نقش مجموعه داری گالری داران در انباشت سرمایه فرهنگی (مطالعه موردی: براساس نظریه میدان پیربوردیو)

پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش مجموعه داری وکنشگری گالری داران در فرآیند انباشت سرمایه فرهنگی مبتنی بر نظریه میدان پیربوردیو انجام شده است . مسئله اصلی تبیین سازوکارهای پنهان قدرت و منزلت یابی در میدان هنر است که از رهگذر آن، گالری داران به مثابه کنشگرانی تاثیرگذار به بازتعریف مرزهای مشروعیت فرهنگی و توزیع نابرابرسرمایه های نمادین در جامعه می پردازند. این پژوهش با روش کیفی و با استفاده از تحلیل محتوایی کتابخانه ایی انجام شده است مطالب از طریق منابع داخلی و خارجی در حوزه هنر تجسمی ( گالری و مجموعه دار)، نظریه پیربوردیو و جامعه شناسی هنر گردآوری شده و به صورت توصیفی تحلیلی به آن می پردازد. یافته های این پژوهش تاثیرگذاری گالری داران را آشکار می سازد. گالری داران از طریق اعمال سلیقه و ذائقه ی زیبا شناختی خود به شکل دهی مخاطبان و بازتولید نظام طبقه بندی هنری می پردازند. گالری ها به مثابه نهادهای واسط با گردآوری و نمایش آثار کارکرد دو گانه ایی دارنده هم کالای مادی را به کالاهای فرهنگی – نمادین بدل می سازند و هم به هنرمندان نوظهور مشروعیت می بخشند. گالری داران موفق با بهره گیری از سرمایه اقتصادی و شبکه روابط اجتماعی در میدان قدرت ( طبق نظریه پیربوردیو) جایگاه نهادی یافته و معادلات ارزش گذاری در میدان هنر را تحت تاثیر قرار می دهند. نتیجه اینکه کنشگری گالری داران، کنشی صرفا اقتصادی نیست، بلکه کنشی راهبردی در میدان رقابت برای انباشت سرمایه نمادین است. پژوهش نشان می دهد که انباشت سرمایه فرهنگی در گالری ، حاصل رابطه دیالکتیکی میان عاملان، میزان سرمایه دراختیار ، و موقعیت ساختاری آنان در میدان هنری است موضوعی که نظریه میدان بوردیو را برای تبیین مناسبات نابرابر قدرت در عرصه هنر معاصر ایران ، کارآمد می سازد.

کلیدواژه ها:

گالری داری ، مجموعه داری ، نظریه میدان پیرربوردیو ، انباشت سرمایه فرهنگی ، میدان هنر