جاده زعفران: بازتعریف مسیرهای ادویه در عصر دیجیتال برای همکاری های فراملی و توسعه محلی
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 90
فایل این مقاله در 7 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
AACT03_005
تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1405
چکیده مقاله:
ابتکار «جاده زعفران» یک کریدور فرهنگی فراملی است که با بازتعریف مسیرهای تاریخی تجارت ادویه، چارچوبی نوین برای توسعه گردشگری پایدار، صیانت از میراث فرهنگی و تقویت همکاری های اقتصادی-فرهنگی ارائه می دهد. این ابتکار، کشورهایی از جمله ایران، افغانستان، هند، چین، ژاپن، ترکیه، یونان، ایتالیا، اسپانیا، فرانسه، مراکش، مکزیک و ایالات متحده را بر پایه میراث مشترک کشت زعفران به یکدیگر پیوند می دهد. زعفران، به عنوان «طلای سرخ»، نه تنها یک محصول کشاورزی ارزشمند، بلکه حامل تاریخی از تبادلات فرهنگی و هنری میان تمدن های شرق و غرب است که در طول قرن ها در هر سرزمین با فرهنگ و هنر محلی آمیخته شده است.خروجی محوری این پروژه، یک کتاب چندرسانه ای دیجیتال و مشارکتی است که با همکاری هنرمندان، پژوهشگران و جوامع محلی در چهارده کشور تولید میشود و به مستندسازی آیین ها، جشن ها، خوراک، اسطوره ها و روایت های فرهنگی مرتبط با زعفران می پردازد. این کتاب با ثبت در موسسه فرهنگی اکو و حمایت این موسسه به عنوان یک آرشیو دیجیتال زنده، دانش و آیین های در معرض فراموشی را ثبت و حفظ می کند. در قلب این شبکه، بندر چابهار و بندر تاریخی تیس به عنوان گره های راهبردی، نقش پیونددهنده کریدورهای زمینی با شبکه های تجاری دریایی اقیانوس هند را ایفا می کنند.این مقاله با رویکردی کیفی و مبتنی بر روش های مردم نگاری، مستندسازی و مشارکت جمعی تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که «جاده زعفران» میتواند بیش از ۲۰۰ مورد از آیین ها، ترانه ها و دستورهای غذایی مرتبط با زعفران را ثبت کند، ۱۵ تور گردشگری در سال اول اجرا نماید و درآمد زنان مشارکت کننده در تعاونی ها را حدود ۳۰ درصد افزایش دهد. زنان، که بیش از ۸۰ درصد نیروی کار در کشت و فرآوری زعفران را تشکیل می دهند، از طریق این ابتکار به استقلال اقتصادی و اجتماعی دست پیدا کنند.این پژوهش نشان می دهد که «جاده زعفران» الگویی قابل تعمیم برای تبدیل آرشیوهای دیجیتال به پلتفرم هایی برای گفت وگوی بین فرهنگی، مشارکت اجتماعی و توسعه پایدار فراهم می آورد. این ابتکار با ایجاد ارزش اقتصادی برای جوامع محلی، به حفاظت از میراث ناملموس نیز کمک کرده و می تواند به عنوان مدلی برای سایر کریدورهای فرهنگی مبتنی بر محصولات کشاورزی مورد استفاده قرار گیرد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
زهرا عباسی
موسسه بین المللی توسعه هنر و صنایع خلاق آسیا