از آموزش محتوامحور تا یادگیری محور؛ سنجش تکوینی، حلقه گمشده بهبود کیفیت آموزش

در نظام های آموزشی اثربخش، موفقیت معلم صرفا با میزان پوشش محتوای کتاب درسی سنجیده نمی شود، بلکه معیار اصلی، میزان یادگیری، عمق درک و توانایی دانش آموزان در به کارگیری آموخته هاست. تحقق چنین هدفی مستلزم بازنگری در رویکردهای سنتی تدریس و توجه به شیوه هایی است که بتوانند فرایند یادگیری را به صورت مستمر آشکار سازند و زمینه بهبود آن را فراهم کنند. در این میان، سنجش تکوینی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی آموزش اثربخش، نقشی فراتر از اندازه گیری عملکرد دانش آموزان دارد؛ این نوع سنجش با شناسایی دشواری های یادگیری، ارائه بازخورد هدفمند و فراهم کردن امکان اصلاح روش های تدریس، معلم و یادگیرنده را در مسیری مشترک برای دستیابی به اهداف آموزشی قرار می دهد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی، بر ضرورت گذار از آموزش محتوامحور به آموزش یادگیری محور تاکید می کند و جایگاه سنجش تکوینی را به عنوان ابزاری راهگشا برای ارتقای کیفیت تدریس، افزایش مشارکت یادگیرندگان، تقویت خودارزیابی و بهبود مستمر فرایند یاددهی یادگیری تبیین می کند. نتیجه آنکه سنجش تکوینی، هنگامی که به صورت هدفمند، مستمر و همراه با بازخورد موثر به کار گرفته شود، می تواند فاصله میان آنچه آموزش داده می شود و آنچه واقعا یاد گرفته می شود را کاهش دهد.