نقش معماری سبز در کاهش هزینه های نگهداری ساختمان های شهرداری تبریز

هزینه ساختمان عمومی شهرداری با تحویل پروژه پایان نمی یابد و در دوره بهره برداری از طریق انرژی، آب، تعمیرات، تعویض تجهیزات، نیروی انسانی، اختلال خدمت و مدیریت دارایی ادامه پیدا می کند. معماری سبز، اگر به مجموعه ای از امتیازهای طراحی محدود شود، ممکن است اثر آن بر هزینه نگهداری نامشخص بماند؛ اما اگر با هزینه چرخه عمر، طراحی برای نگهداری، پایش عملکرد و آموزش بهره بردار همراه شود، می تواند هزینه و ریسک دوره بهره برداری را کاهش دهد. هدف این مقاله تبیین و عملیاتی کردن نقش معماری سبز در کاهش هزینه های نگهداری ساختمان های شهرداری تبریز است.روش پژوهش کاربردی-تحلیلی و اسنادی است. ادبیات معماری سبز، اقتصاد ساختمان، هزینه چرخه عمر، مدیریت دارایی، ارزیابی پس از بهره برداری و استانداردهای خدمات عمر ساختمان بررسی شده اند. مقاله داده مالی یا تراز هزینه واقعی ساختمان های شهرداری تبریز تولید نمی کند و از ارائه درصد صرفه جویی بدون مطالعه محلی پرهیز می کند. یافته ها به عنوان مدل تحلیلی و برنامه پایلوت پیشنهاد می شوند. یافته ها نشان می دهد که مهم ترین مسیر کاهش هزینه نگهداری، ترکیب پنج اقدام است: کاهش خرابی از طریق طراحی و جزئیات بادوام، دسترسی پذیری برای بازرسی و تعمیر، انتخاب تجهیزات و مصالح دارای عمر خدمت روشن، مدیریت انرژی و آب با داده، و استقرار نگهداری پیشگیرانه. همچنین، معماری سبز زمانی به کاهش هزینه منجر می شود که مسئولیت بین طراحی، پیمانکار، بهره بردار و واحد مالی تقسیم و در پرونده دارایی ثبت شود. الگوی پیشنهادی در چهار مرحله تنظیم شده است: تشخیص هزینه و خرابی، طراحی یا بهسازی سبز، راه اندازی و آموزش، و پایش هزینه و عملکرد. برای شهرداری تبریز، شروع از ساختمان های منتخب و مقایسه با خط پایه توصیه می شود. نتیجه گیری بر این نکته تاکید دارد که سبز بودن نه به معنای افزودن تجهیزات گران، بلکه به معنای مدیریت هم زمان منابع، دوام، سلامت، قابلیت تعمیر و هزینه کل مالکیت است.