استفاده از مصالح بومی و فناوری های نوین در پروژه های عمرانی شهرداری تبریز

مصالح ساختمانی در پروژه های عمرانی شهرداری تبریز بر هزینه، دوام، زمان اجرا، هویت معماری، اشتغال، کربن نهفته و قابلیت نگهداری اثر می گذارند. استفاده از مصالح بومی، اگر بدون کنترل کیفیت و تحلیل چرخه عمر انجام شود، ممکن است تنها به یک شعار هویتی تبدیل شود؛ و استفاده از فناوری نوین نیز اگر با زنجیره تامین و توان پیمانکار سازگار نباشد، ریسک هزینه و خرابی را افزایش می دهد. هدف مقاله، تدوین الگویی برای ترکیب مصالح منطقه ای قابل ردیابی با فناوری های نوین در پروژه های عمرانی شهرداری تبریز است. روش پژوهش کاربردی-تحلیلی و اسنادی است. منابع مربوط به مصالح و محیط زیست، کربن صنعت سیمان، BIM و مصالح پایدار، ارزیابی چرخه عمر و مدیریت ساخت بررسی شده اند. مقاله داده آزمایشگاهی جدید درباره مقاومت یا دوام مصالح محلی ارائه نمی کند و هیچ درصدی از صرفه جویی یا کاهش کربن را به پروژه های شهرداری نسبت نمی دهد؛ یافته ها یک چارچوب انتخاب و پایلوت آزمایشی هستند که باید با آزمون مصالح، قیمت روز و شرایط قرارداد اعتبارسنجی شوند. یافته ها نشان می دهد که مصالح بومی باید بر اساس چهار معیار هم زمان انتخاب شوند: نزدیکی و قابلیت ردیابی زنجیره تامین، عملکرد فنی و دوام، اثرات چرخه عمر و قابلیت تعمیر و بازیافت. فناوری های نوین مانند BIM، پیش ساختگی، تولید دیجیتال، مصالح کم کربن، سنجش کیفیت و مدیریت دیجیتال ضایعات زمانی مفیدند که به این معیارها متصل شوند. الگوی اجرایی شامل بانک مصالح، شناسنامه فنی، آزمون نمونه، طراحی برای مونتاژ و تخریب، قرارداد عملکرد و پایش پس از تحویل است. برای شهرداری تبریز، راهبرد پیشنهادی از پروژه های کوچک و قابل کنترل مانند مبلمان، کف سازی، ساختمان خدمات محله ای یا بهسازی یک فضای عمومی آغاز می شود و پس از ارزیابی به پروژه های بزرگ تر می رسد. نتیجه گیری بر ضرورت توازن میان هویت محلی، استاندارد فنی، هزینه چرخه عمر و ظرفیت بازار تاکید دارد. نوآوری مقاله در پیوند دادن انتخاب مصالح با داده، فناوری ساخت و تصمیم های نگهداری است.