طراحی الگوی ترکیبی روابط عمومی هوشمند، مسئولیت اجتماعی و بازاریابی شهری شهرداری تبریز و تاثیر آن بر وفاداری شهری و مشارکت مدنی با میانجی گری اعتماد نهادی

شهرداری ها در محیطی فعالیت می کنند که شهروندان انتظار دارند ارتباطات عمومی، مسئولیت اجتماعی، فناوری و کیفیت تجربه شهری در یک جهت حرکت کند. جدایی این حوزه ها می تواند پیام های متناقض، کمپین های کم اثر و شکاف میان وعده و عمل ایجاد کند. مقاله حاضر به طراحی الگوی ترکیبی روابط عمومی هوشمند، مسئولیت اجتماعی و بازاریابی شهری شهرداری تبریز می پردازد و اثر آن را بر وفاداری شهری و مشارکت مدنی با میانجی گری اعتماد نهادی صورت بندی می کند. روش پژوهش کاربردی، تحلیلی-اسنادی و مبتنی بر طراحی مدل اجرایی است. ادبیات روابط عمومی، ارتباطات دیالوگ محور، مسئولیت اجتماعی، بازاریابی مکان، حکمرانی هوشمند، اعتماد نهادی، مشارکت و رفتار شهروندی مثبت مرور و به مولفه ها، شاخص ها و اقدامات قابل اجرا ترجمه شده است. مقاله نتیجه پیمایشی جدید از شهرداری تبریز گزارش نمی کند و یافته ها را به عنوان گزاره های تحلیلی و فرضیه های قابل آزمون ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد که روابط عمومی هوشمند زمانی ارزش عمومی ایجاد می کند که داده را با قضاوت انسانی، پاسخ گویی و اخلاق ترکیب کند؛ مسئولیت اجتماعی زمانی اعتمادساز است که به تعهد قابل اندازه گیری و گزارش صادقانه وصل شود؛ و بازاریابی شهری زمانی وفاداری می آورد که وعده آن با تجربه واقعی ساکنان هم خوان باشد. اعتماد نهادی مسیر میان این ترکیب و وفاداری یا مشارکت مدنی است. الگوی پیشنهادی بر اطلس ذی نفعان، داشبورد تعهدات اجتماعی، گزارش گری گفت وگویی، بازاریابی ساکن محور، برنامه وفاداری انتقادی، هوش مصنوعی همراه با داوری انسانی، رهبری اخلاقی، پروژه های کوچک قابل مشاهده و بودجه گذاری مرحله ای استوار است. نتیجه گیری پیشنهاد می کند شهرداری تبریز به جای کمپین های جداگانه، یک چرخه ارزش عمومی از شنیدن، تعهد، اقدام، تجربه، اعتماد و مشارکت ایجاد کند.