بررسی انواع فرآیندهای ماشینکاری بر روی مواد زیست سازگار مورد استفاده در ساخت قطعات پزشکی

نیاز به فرآیندهای تولیدی کارآمدتر و موثرتر برای تبدیل مواد زیست سازگار به اجزای مصنوعی استاندارد بدن انسان (ایمپلنت) به سرعت در حال رشد است. ماشینکاری مواد زیست سازگار به عنوان یکی از فرایندهای مهم در ساخت ایمپلنت ها به دلیل تاثیرات قابل توجه کیفیت سطح ماشینکاری شده بر سازگاری فرایند اتصال ایمپلنت به استخوان یا بافت ها می باشد. در این مقاله در ابتدا مروری بر بیو مواد ایمپلنت از جمله فولاد زنگ نزن، آلیاژ های تیتانیوم، منیزیم، کبالت، بیومتریال های معدنی و غیرمعدنی و مواد آلی همچنین در ادامه به بررسی. طیف وسیعی از فناوری ها و استراتژی های ماشینکاری ممکن در مورد مواد مختلف زیست سازگار با استفاده از روش های ماشین کاری سنتی یا معمولی (فرزکاری، تراشکاری) و ماشین کاری غیر سنتی پیشرفته (جت آب ، مافوق صوت ، پرتو لیزری ، تخلیه الکتریکی ، پرتوهای الکترونی و قوس پلاسما ) بر روی ایمپلنت های مورد استفاده در ساخت قطعات پزشکی می‎پردازد. روشی مطلوب است که دقت بالا، هزینه مناسب و یکپارچگی سطح داشته باشد. در میان روش های ماشینکاری پیشرفته ماشینکاری، روش جت آب روشی مقرون به صرفه برای ماشینکاری مواد سخت و شکننده و فاقد اثر گذاری حرارتی می باشد و یکی از موثرترین این روش ها، روش ماشینکاری تخلیه الکتریکی که قادر به تولید ایمپلنت های پزشکی با دقت بالا، زیست سازگاری مناسب و تولید اشکال پیچیده با کیفیت ماشینکاری خوب می باشد.

کلیدواژه ها:

مواد زیست سازگار ، ماشینکاری سنتی ، ماشینکاری پیشرفته ، ایمپلنت های پزشکی