ارزیابی نقش پایداری اجتماعی در ارتقای کیفیت محیطی پردیس های دانشگاهی تخصصی آب در راستای تکمیل پروژه ملی توسعه زیرساخت های صنایع آب ایران

رشد سریع شهرنشینی در دهه های اخیر و بی توجهی به ابعاد کیفی زندگی انسان، پیامدهای نامطلوبی بر سطح سلامت فردی و اجتماعی جامعه و زندگی شهری گذاشته است.‎ لذا برنامه ریزی ها در تمامی ابعاد معماری،شهرسازی و جامعه شناختی بایستی همسو با بهبود کیفیت زندگی باشند. از طرفی، بهبودکیفیت زندگی می تواند زمینه های دیگر توسعه مانند توسعه اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و خدماتی را به همراه داشته باشد. این مهم در تمامی فضاها از جمله کاربری های مرتبط با فضاهای طبیعی و زیست محیطی و اموزشی اهمیت دوچندان دارد. این پژوهش از نوع تحقیقات کیفی، از منظر هدف کاربردی و از منظر روش شناسی توصیفی- تحلیلی بوده و با هدف تبیین نقش پایداری اجتماعی در کیفیت محیطی پردیس های دانشگاهی تخصصی آب انجام شده است. تحلیل سناریوهای تدوین شده نشان داد که سناریوی «پردیس پایدار اجتماعی» مطلوب ترین الگوی توسعه پردیس های دانشگاهی تخصصی آب است. این سناریو بر یکپارچگی مولفه های پایداری اجتماعی در تمامی ابعاد طراحی و مدیریت پردیس تاکید دارد و نشان می دهد که ارتقای کیفیت محیطی زمانی تحقق می یابد که فضاهای آموزشی، پژوهشی، خدماتی و باز، در کنار ایجاد فرصت های برابر برای حضور، تعامل و مشارکت کاربران، از هویت مکانی و امنیت محیطی مناسبی نیز برخوردار باشند. در واقع طراحی پردیس های دانشگاهی تخصصی آب باید از نگرش عملکردمحور فاصله گرفته و به سمت رویکردی انسان محور و اجتماع محور حرکت کند؛ رویکردی که در آن کیفیت محیطی حاصل تعامل متوازن میان ویژگی های کالبدی، اجتماعی، مدیریتی و فرهنگی باشد.

کلیدواژه ها:

پردیس دانشگاه تخصصی آب ، کیفیت محیطی ، رضایتمندی ، پایداری اجتماعی