سناریوسازی «جهان موازی» برای پیش بینی نتایج علمی و اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف طراحی و تحلیل چارچوبی آموزشی با عنوان سناریوسازی «جهان موازی» انجام شده است؛ چارچوبی که در آن یادگیرندگان با طرح پرسش «اگر این قانون یا رویداد علمی نبود، چه می شد؟» به بازسازی خلاف واقع قوانین و مفاهیم کتاب های درسی می پردازند و از این طریق، فهم شهودی و عمیق آن ها تقویت می شود. روش پژوهش، کتابخانه ای–تحلیلی است و داده ها از تحلیل منابع معتبر در سه حوزه فلسفه علم، روان شناسی شناختی و آموزش علوم گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد استدلال خلاف واقع، از یک سو در فلسفه علم به عنوان ابزار تحلیل علیه معتبر شناخته شده است (لوییس، ۱۹۷۳؛ ریشر، ۲۰۰۷) و از سوی دیگر در روان شناسی اجتماعی و آموزش، به عنوان سازوکاری برای پردازش عمیق اطلاعات، درک رابطه علی و درگیری هیجانی با محتوا شناخته می شود (کانمن و میلر، ۱۹۸۶؛ ووسنیادو، ۲۰۰۷). چارچوب پیشنهادی شامل چهار مرحله انتخاب قاعده، حذف فرضی آن، پیش بینی پیامدهای علمی و اجتماعی، و مقایسه با جهان واقعی است. نتایج نشان می دهد این چارچوب می تواند به عنوان یک راهبرد میان رشته ای در آموزش عمومی به کار رود.

کلیدواژه ها:

استدلال خلاف واقع ، سناریوسازی جهان موازی ، آموزش علوم ، فهم عمیق ، روش کتابخانه ای