آموزش با تکنیک «پلیس خطایابی» در کلاس درس

هدف پژوهش حاضر، واکاوی مبانی نظری، مکانیزم های شناختی و دستاوردهای یادگیری ناشی از به کارگیری تکنیک نوین «پلیس خطایابی» در کلاس درس است؛ رویکردی که در آن معلم با گنجاندن آگاهانه ی خطاهای ساختاری، مفهومی یا محاسباتی در جریان تدریس یا تمرین ها، دانش آموزان را به ایفای نقش در کسوت «کارآگاهان آموزشی» وامی دارد تا با جست وجو، استدلال و نقد، خطاها را کشف و اصلاح کنند. این پژوهش با روش کتابخانه ای (مروری-تحلیلی) و با استناد به اسناد معتبر علمی در حوزه های روان شناسی تربیتی، عصب شناسی شناخت و نظریه های یادگیری فعال انجام شده است. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهش نشان می دهد که مواجهه فعال با خطای عمدی و ساخت یافته (که در ادبیات علمی با عناوینی نظیر Deliberate Erring و Error Analysis شناخته می شود)، از طریق فعال سازی چرخه های پردازش عمیق، غلبه بر توهمات فرامعرفتی و ایجاد تناقض شناختی، موجب ارتقای سطح تفکر انتقادی، تثبیت ساختارهای حافظه بلندمدت و افزایش انگیزش درونی فراگیران می گردد. با این حال، نتایج نشان می دهد که اثربخشی این تکنیک به شدت به سطح پیش دانسته دانش آموزان و ارائه بازخوردهای اصلاحی هدفمند وابسته است.

کلیدواژه ها:

پلیس خطایابی ، خطاهای عمدی ، کارآگاه آموزشی ، تحلیل خطا ، تفکر انتقادی ، یادگیری فعال.