بررسی نقش هوش مصنوعی در ارتقاء بهره وری و رشد اقتصادی کشورها

این پژوهش رابطه هوش مصنوعی، بهره وری ملی، و رشد اقتصادی را از طریق مرور نظام مند مطالعات تجربی در بازه ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ بررسی می کند. با تمرکز بر هوش مصنوعی به عنوان متغیر مستقل، بهره وری ملی به عنوان متغیر میانجی، و رشد اقتصادی به عنوان متغیر وابسته، داده های ۲۰ مطالعه از پایگاه های معتبر تحلیل شدند. نتایج نشان می دهند که هوش مصنوعی از طریق اتوماسیون و تصمیم گیری مبتنی بر داده، بهره وری کل عوامل تولید را در کشورهای پیشرفته تا ۰٫۹ درصد و تولید ناخالص داخلی را تا ۰٫۳ درصد افزایش داده است. در اقتصادهای در حال توسعه، این اثرات به ۰٫۵ درصد کارایی محدود شده است. زیرساخت دیجیتال، سرمایه انسانی، و تنظیم گری به عنوان مولفه های کلیدی شناسایی شدند. با وجود این، تاخیر در اثرات کلان هوش مصنوعی، موسوم به پارادوکس بهره وری، نرخ رشد بهره وری را در برخی مناطق تا ۰٫۵ درصد کاهش داده است. پیشنهادهای سیاستی شامل سرمایه گذاری در زیرساخت دیجیتال، آموزش نیروی انسانی، و تدوین قوانین شفاف برای تقویت پذیرش هوش مصنوعی است. این پژوهش چارچوبی برای درک بهتر رابطه هوش مصنوعی، بهره وری ملی، و رشد اقتصادی در اقتصادهای در حال توسعه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، بهره وری ملی ، رشد اقتصادی ، پارادوکس بهره وری ، سیاست گذاری فناوری