مروری بر نظام های کنترل داخلی و ارتباط آن با ماموریت های حراست در مدیریت شهری

فساد اداری در مدیریت شهری به عنوان یک پدیده ی چندوجهی و ساختاری، نه تنها موجب هدررفت منابع عمومی می گردد، بلکه با فرسایش اعتماد شهروندان، کارآمدی حکمرانی محلی را به طور جدی تهدید می کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه حراست در منظومه نظارتی شهرداری ها، به بررسی پیوند میان «نظام های کنترل داخلی» و «ماموریت های حراستی» می پردازد. یافته های این نوشتار نشان می دهد که در محیط های پیچیده ی شهری، ناکارآمدی سیستم های نظارتی، ناشی از عدم تقارن اطلاعات و فقدان شفافیت در فرآیندهای مالی و عملیاتی است که بستر لازم برای بروز رفتارهای فرصت طلبانه را فراهم می آورد. این مقاله با استدلال بر این محور که حراست نباید صرفا به عنوان یک نهاد واکنشی و پسینی نگریسته شود، پیشنهاد می کند که این نهاد باید به مثابه یک «سیستم بازخورد هوشمند» در شبکه عصبی عملیات شهرداری ادغام گردد. بر اساس یافته های تحلیلی، اثربخشی حراست در گرو گذار به رویکردهای پیش دستانه، داده محور و مبتنی بر ریسک است که در آن، دسترسی به داده های آنی فرآیندی و بهره گیری از ابزارهای نظارت هوشمند، جایگزین روش های سنتی می گردد. در نهایت، مقاله تاکید می کند که برای تحقق این هم افزایی، لازم است علاوه بر اصلاح جایگاه سازمانی حراست و ارتقای استقلال کارکردی آن، فرهنگ «گزارش گری مسئولانه» و نظارت مبتنی بر ریسک، به عنوان ارکان اصلی مدیریت سلامت اداری در تمامی سطوح شهرداری نهادینه گردد تا از این طریق، ضمن بستن منافذ فرصت برای فساد، سلامت و کارآمدی خدمات شهری تضمین شود.

کلیدواژه ها:

کنترل داخلی ، ماموریت ، ماموریت حراست ، مدیریت شهری