نقش روابط بین الملل در برندینگ شهری و ارتقای جایگاه جهانی شهرها

در دنیای معاصر، شهرها دیگر صرفا واحدهای اداری و فضایی در درون مرزهای ملی محسوب نمی شوند، بلکه به بازیگرانی فعال در عرصه روابط بین الملل تبدیل شده اند که از طریق شبکه سازی، دیپلماسی شهری، همکاری های فراملی و حضور در جریان های جهانی، در پی ارتقای جایگاه خود در نظام رقابتی بین المللی هستند. در این میان، برندینگ شهری به عنوان فرایندی راهبردی برای ساخت، بازنمایی و تثبیت هویت و تصویر مطلوب شهر در ذهن مخاطبان داخلی و خارجی، اهمیتی روزافزون یافته است. هدف این مقاله، بررسی نقش روابط بین الملل شهری در برندینگ شهری و تبیین چگونگی تاثیر این روابط بر ارتقای جایگاه جهانی شهرها است. این پژوهش از نوع مروری-تحلیلی بوده و با استفاده از منابع نظری و مطالعات پیشین، به تحلیل مفاهیم، سازوکارها، ابزارها و پیامدهای پیوند میان روابط بین الملل شهری و برندینگ شهری می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که ابزارهایی چون خواهرخواندگی شهرها، عضویت در شبکه های جهانی شهری، دیپلماسی فرهنگی، میزبانی رویدادهای بین المللی، دیپلماسی اقتصادی و بهره گیری از رسانه های دیجیتال، نقش موثری در افزایش دیده شدن، تولید سرمایه نمادین، جذب سرمایه، توسعه گردشگری و تقویت قدرت نرم شهرها ایفا می کنند. در عین حال، موفقیت این فرایند مستلزم وجود راهبردی یکپارچه، هویت بومی روشن، مشارکت شهروندان، هماهنگی نهادی و انطباق میان تصویر بازنمایی شده و واقعیت زیسته شهری است. بر این اساس، مقاله نتیجه می گیرد که روابط بین الملل شهری، در صورت مدیریت راهبردی، می تواند به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای تقویت برند شهری و ارتقای جایگاه جهانی شهرها عمل کند.

کلیدواژه ها:

روابط بین الملل ، برندینگ ، برندینگ شهری ، جایگاه جهانی شهرها