تحلیل حقوقی تاثیر هوش مصنوعی بر مسئولیت مدنی در نظام حقوقی ایران

گسترش سیستم های هوش مصنوعی و ورود آن ها به حوزه های پزشکی، حمل ونقل، تجارت و خدمات عمومی، پرسش های مهمی را درباره حدود و قلمرو مسئولیت مدنی ایجاد کرده است. نظام حقوقی ایران که مبتنی بر قواعد سنتی مسئولیت مبتنی بر تقصیر و ضمان است، در مواجهه با فناوری های خودمختار با چالش های نوینی مواجه شده است. مهم ترین مساله آن است که در صورت ورود خسارت توسط سامانه های هوشمند، چه شخصی باید پاسخگو شناخته شود: کاربر، تولیدکننده، برنامه نویس یا خود سیستم؟ این مقاله با بررسی قوانین ایران از جمله قانون مدنی، قانون مسئولیت مدنی، قانون تجارت الکترونیک و مقررات خاص حوزه سلامت، تلاش می کند چارچوبی برای تحلیل مسئولیت مدنی ناشی از اجرای سامانه های هوش مصنوعی ارائه کند. نتیجه بررسی ها نشان می دهد که قواعد سنتی، به دلیل وابستگی به عنصر اراده انسان، پاسخگوی کامل این تحولات نیست و نیازمند اصلاح، تفسیر موسع یا وضع مقررات مکمل است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مسئولیت مدنی ، قانون مدنی ایران ، قانون مسئولیت مدنی ، مسئولیت تولیدکننده ، تقصیر ، نظام های خودمختار.