پیش بینی خودکارآمدی روانشناختی در معتادان براساس مولفه های سلامت روان و تاب آوری

هدف پژوهش حاضر، پیش بینی خودکارآمدی روان شناختی در معتادان بر اساس مولفه های سلامت روان و تاب آوری بود. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری آن شامل معتادان تحت درمان در مراکز ترک اعتیاد شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه ای شامل ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه های خودکارآمدی روان شناختی، سلامت روان (GHQ-۲۸) و مقیاس تاب آوری کنر و دیویدسون بودند که از نظر روایی و پایایی تایید شده اند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و AMOS تحلیل شدند. نتایج آزمون شاپیرو-ویلک نشان داد که توزیع نمرات متغیرها نرمال است. تحلیل رگرسیون ساده نشان داد سلامت روان (β = -۰.۵۲, p < ۰.۰۰۱) و تاب آوری (β = ۰.۶۱, p < ۰.۰۰۱) به طور مستقل پیش بینی کننده های معناداری برای خودکارآمدی روان شناختی هستند. همچنین، تحلیل رگرسیون چندگانه و مدل یابی معادلات ساختاری بیانگر این بود که سلامت روان و تاب آوری به صورت همزمان می توانند ۴۹ درصد از واریانس خودکارآمدی روان شناختی را پیش بینی کنند (R² = ۰.۴۹) و مدل برازش مناسبی داشت (CFI = ۰.۹۶, RMSEA = ۰.۰۴۵). یافته ها نشان می دهد که تقویت سلامت روان و تاب آوری می تواند به افزایش باور فرد به توانمندی های روان شناختی کمک کرده و در بهبود فرایند درمان و بازتوانی معتادان نقش موثری ایفا نماید. بر اساس نتایج، توصیه می شود در برنامه های درمانی علاوه بر تمرکز بر سلامت روان، استراتژی هایی برای تقویت تاب آوری نیز مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی روان شناختی ، سلامت روان ، تاب آوری ، معتادان ، پیش بینی