جایگاه اخلاق در شکل گیری «فلسفه و فیلسوف حقیقی» از نظر فارابی

فارابی که در اخلاق، فضیلت محور است؛ معرفت نظری یا نطقی را که در راسشان معرفت فلسفی قرار دارد از فضائل مهمی می داند که بدون آن سعادت نصیب انسان نمی شود. سعادت نهایی ترین و کامل ترین خیری است که انسان طالب آن است و چیزی جز شناخت خدا، تشبه به او و تجرد کامل نیست. شناخت خدا غایت علوم نظری و تشبه به خدا و تجرد کامل انسان، غایت علوم عملی است. پس حکمت نظری و عملی با هم در رساندن انسان به سعادت نقش دارند؛ بنابراین فلسفه حقیقی انسان را به سعادت حقیقی می رساند و فیلسوف حقیقی کسی است که تمام فضائل نظری، فکری و خلقی را به دست آورد و در عمل نیز خود را مزین به این فضائل کند. فارابی به تبع فیلسوفان یونان باستان به اخلاق پیش و همراه فلسفه بسیار اهمیت می دهد تا فیلسوف و فلسفه حقیقی حاصل شود، نه فیلسوف و فلسفه باطلی که هرگز انسان را به سعادت حقیقی نمی رساند؛ هم اخلاق پیشا فلسفی و هم اخلاق فلسفی مبتنی بر فلسفه اند.

کلیدواژه ها:

true philosophy ، true philosopher ، Ethics ، virtue ، happiness ، Farabi