بررسی تطبیقی مسئله شر ازنظر ابن سینا و سویین برن

ابن سینا با تکیه برمبانی وجودشناسی مشایی صفات الهی را نامتناهی و شر را عدمی یا نسبی می داند . اگر شر همان عدم باشد یا به عدم باز گردد و صفات الهی مطلق و نامتناهی باشنداز آنجایی که تعارض ،زمانی رخ می دهد که طرفین متعارض موجود وناسازگار باشند دیگر تعارضی نیست. اما سویین برن شر را امری وجودی می داند. از نظر او خداوند به شرط اینکه برای وجود شر توجیهی اخلاقی داشته باشد و شرزمینه ساز خیرات بیشترباشد و وجودشر منطقآ ممکن باشد، خداوند می تواند شر را بوجود آورد. از نظر او وجود شر با صفات الهی به معنایی که اودرباره صفات الهی در نظر دارد تعارضی ندارد .بنابر این هر دو فیلسوف تعارض میان صفات الهی و شرور را که از مبانی مهم برهان شر است منتفی می دانند. با این تفاوت که راه حل سویین برن مبتنی برتقلیل مطلق گرایی در صفات کمال الهی است اما دلیل ابن سینا با حفظ مطلق گرایی در صفات حق است .هردو متفکر بر اساس حکمت الهی وجود شر برای خیرات بیشتر را خیر لحاظ کرده اند با این تفاوت که از نظر ابن سینا وجود شر قلیل که مقدمه خیر کثیر است به معنای همان شر نسبی یا عدمی است .از نظر ابن سینا با توجه به عدمی بودن شروروصفات کمال الهی نظام جهان نظام احسن است اما از نظر سویین برن چون خدا قادر مطلق است. امکان خلق جهانهایی بهتر از جهان کنونی را دارد .

کلیدواژه ها:

شر ، صفات الهی ، نظام احسن ، ابن سینا ، سویین برن