مسئله باور و خود انسانی (بررسی تطبیقی دیدگاه های هیوم، کانت و ویتگنشتاین)

مقاله حاضر، دو مقوله باور و خود انسانی را به عنوان دو موضوع محوری تاملات فلسفی، از نظر هیوم، کانت و ویتگنشتاین موردبررسی قرار داده است. بررسی تطبیقی تطور دیدگاه های این فیلسوفان از آن جهت مهم است که میراث فکری ایشان بخش قابل توجهی از مباحث معرفت شناسی و فلسفه ذهن معاصر را از خود متاثر کرده است. دیدگاه های متفکران یادشده در پیوند با یکدیگر شکل گرفته اند؛ بدین معنا که در این پیوند هم اخذ ایده و دیدگاه شده است و هم نقد آراء و نظرات. در خلال بررسی دیدگاه ها سعی شده مشابهت ها و مفارقت های احتمالی موردتوجه قرار گرفته و از منظر فیلسوفان موردنظر در اینجا ارزیابی شوند. ملاحظه آراء این فیلسوفان نشان می دهد که باور و خود انسانی در آراء هیوم با رویکردی انطباع محور موردتوجه قرارگرفته اند، حال آن که کانت با نقد این دیدگاه طرح سوبژکتیو خود را از این مقولات بسط داده است؛ درحالی که ویتگنشتاین در هر دو دوره تفکر فلسفی اش، با نقد هیوم و راسل و با تاثیرپذیری از کانت ارائه طرح زبانی خودش را دنبال می کند.

کلیدواژه ها:

باور ، عمل ، خود ، روح ، ذهن