تقابل سنت و مدرنیته در مطالعات تطبیقی (با تاکید نقد تاریخی)

ذهن آدمی همواره سنجش گر بوده است؛از این رو،نمی توان سرآغازی برای مطالعات تطبیقی ذکر کرد.به طور کلی برخی از موضع سنت و جمعی از موضع مدرنیته به مطالعات تطبیقی روی آورده اند؛به تعبیر دیگر،یک گروه با گرایش باطنی و گروه دوم با گرایش پوزیتیویستی به مطالعات تطبیقی پرداخته اند؛گروه نخست مخالفت با رویکرد تاریخی و نقد تاریخی را وجهه همت خود قرار داده است و گروه دوم تنها راه نظام مند ساختن فلسفه را کاربست روش تطبیقی و تاریخی می داند.گنوسی ها،تئوسوفی ها و سنت گراها و اندیشمندان همسو در محفل ارانوس در شمار گروه نخست اند و پل ماسون-اورسل پیشگام گروه دوم است؛او تحت تاثیر پوزیتیویسم و فلسفه جدید فلسفه تطبیقی به معنای جدید را بنیان گذاشت.ماسون-اورسل از مطالعات تطبیقی پیش از دوره مدرن و نیز مطالعات تطبیقی ای که پس از دوره جدید با اتکا بر سنت و مخالفت با مدرنیته انجام پذیرفته با عنوان مکتب التقاط و تئوسوفی التقاطی یاد می کند تا مرز میان آنها و فلسفه تطبیقی مورد نظرش به عنوان پیامد فلسفه جدید مشخص شود.مقاله حاضر در صدد است پاسخی برای این پرسش بیابد که چرا ماسون-اورسل مطالعات تطبیقی گروه های پیش گفته را اصولا تطبیق به معنای امروزی کلمه نمی داند؟کوتاه سخن بی اعتنایی به تاریخ و نقد تاریخی به عنوان دستاورد مدرنیته و تاکید بر دوگانه ظاهر و باطن و توجه به تاریخ معنوی یا فراتاریخ به جای تاریخ تقویمی و ظاهری مهم ترین محورهایی است که راه ماسون-اورسل را در مطالعات تطبیقی از دیگران جدا می کند.

کلیدواژه ها:

فلسفه تطبیقی ، تئوسوفی تطبیقی ، سنت گرایی ، نقد تاریخی و ماسون-اورسل