ارزیابی تاب آوری شهری تبریز در برابر زلزله و مخاطرات طبیعی با تاکید بر پهنه های پرخطر

تبریز بر پهنه ای لرزه خیز و در مجاورت گسل شمال تبریز قرار دارد و تاریخ آن با زلزله های ویرانگر، از جمله رویدادهای سده های هجدهم میلادی، گره خورده است. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و مرور اسنادی، تاب آوری شهری تبریز را در برابر زلزله و مخاطرات طبیعی مرتبط (سیلاب، زمین لغزش، نشست زمین و روان گرایی) ارزیابی می کند و بر پهنه های پرخطر تاکید دارد. یافته ها نشان می دهد که تمرکز بافت فرسوده، ساختمان های ناپایدار، معابر باریک، تراکم بالا در پهنه های نزدیک گسل و خاک های سست حاشیه رودخانه ها، آسیب پذیری را افزایش می دهد. در مقابل، ظرفیت های نهادی، شبکه فضاهای باز و تجربه مدیریت بحران می تواند تاب آوری را تقویت کند. مقاله چارچوب راهبردی شامل شناسایی و پهنه بندی خطر، بهسازی لرزه ای، نوسازی هدفمند بافت فرسوده، ارتقای زیرساخت های حیاتی، آمادگی اجتماعی و پایش مستمر را پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، زلزله ، تبریز ، گسل شمال تبریز ، پهنه های پرخطر ، بافت فرسوده ، مدیریت بحران