ارزیابی ظرفیت های درآمدی نوین شهرداری ها از محل بهره برداری از دارایی های غیرمنقول شهری و تاثیر آن بر تامین مالی پروژه های عمرانی

شهرداری های ایران با کاهش سهم درآمدهای پایدار، به ویژه وابستگی شدید به عوارض ساخت وساز، با محدودیت مالی در تامین پروژه های عمرانی روبه رو هستند. دارایی های غیرمنقول شهری شامل زمین ها، املاک تجاری، پارکینگ ها، فضاهای عمومی قابل بهره برداری و حق الارض ها، ظرفیت درآمدی قابل توجهی دارند که اغلب به صورت کم بازده مدیریت می شوند. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و مرور اسنادی، ظرفیت های درآمدی نوین ناشی از بهره برداری از این دارایی ها را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که مدل هایی مانند اجاره بلندمدت، واگذاری حق بهره برداری (BOT محلی)، توسعه تجاری مختلط، و بازارسازی دارایی ها در صورت وجود شفافیت در ثبت املاک، سامانه های اطلاعاتی یکپارچه و چارچوب حقوقی روشن، می توانند سهم قابل توجهی از بودجه عمرانی را تامین کنند. همچنین نبود سامانه جامع اطلاعات املاک، تعارض منافع، قوانین محدودکننده واگذاری و ضعف مهارت های مدیریت دارایی از مهم ترین موانع هستند. مقاله راهکارهایی شامل ایجاد صندوق دارایی شهری، ثبت یکپارچه املاک، ارزیابی دوره ای دارایی ها و الزام به شفافیت در مزایده ها ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

دارایی های غیرمنقول شهری ، درآمد پایدار شهرداری ، تامین مالی عمرانی ، بهره برداری از دارایی ، صندوق دارایی شهری