نوآوری در تامین مالی شهری: به کارگیری ابزارهای اقتصادی نوین (مانند TIF و REIT ) برای احیا و بازآفرینی بافت های تاریخی و ناکارآمد

بازآفرینی بافت های تاریخی و ناکارآمد به سرمایه ای فراتر از توان بودجه های سالانه شهرداری نیاز دارد؛ اما اتکای صرف به فروش دارایی، تراکم فروشی یا وام عمومی می تواند ناپایدار و ناعادلانه باشد. این مقاله امکان بهره گیری مکمل از دو ابزار مالی نوین، یعنی تامین مالی مبتنی بر افزایش مالیات (TIF) و صندوق سرمایه گذاری املاک و مستغلات (REIT)، را برای پشتیبانی از احیای شهری بررسی می کند. روش مقاله، مرور تحلیلی منابع منتخب و مقایسه سازوکارها، فرصت ها و مخاطرات این ابزارهاست. TIF می تواند بخشی از افزایش آتی درآمدهای مالیاتی محدوده را به هزینه های واجد شرایط بازآفرینی پیوند دهد؛ REIT نیز در صورت وجود چارچوب حقوقی و دارایی درآمدزای پایدار، امکان تجمیع سرمایه و مشارکت سرمایه گذاران در املاک مولد درآمد را فراهم می کند. بااین حال، هیچ یک به تنهایی تضمین کننده احیای موفق نیست. شواهد پژوهشی درباره TIF، آثار متفاوت و گاه نامطلوب آن بر رشد بیرون از محدوده را گوشزد می کند و REIT نیز با ریسک نقدشوندگی، ارزش گذاری و تعارض منافع همراه است. نتیجه مقاله آن است که کاربرد این ابزارها باید مرحله ای، شفاف، منطبق با قوانین داخلی و مشروط به حفاظت از ساکنان و میراث فرهنگی باشد. این جمع بندی بر تحلیل سازوکار و محدودیت های TIF در پژوهش های لینکلن لند پالیسی و تعریف و هشدارهای سرمایه گذاری REIT در منبع SEC متکی است [Dye و Merriman، ۲۰۰۶؛ Merriman، ۲۰۱۹؛ SEC، ۲۰۱۶].

کلیدواژه ها:

تامین مالی شهری ، بازآفرینی شهری ، TIF ، REIT ، ارزش افزایی زمین ، بافت تاریخی.