ارزیابی کارایی سیستم های زهکشی سطحی و زیرسطحی شهری در کنترل آبگرفتگی معابر

آبگرفتگی معابر شهری در سال های اخیر به یکی از پرهزینه ترین و ملموس ترین چالش های زیرساختی کلان شهرهای ایران تبدیل شده است؛ چالشی که هر بار بارندگی شدید، به اختلال در حمل ونقل، خسارت به زیرساخت ها و حتی تلفات انسانی می انجامد. این مقاله با هدف ارزیابی کارایی سیستم های زهکشی سطحی (تراه های هدایت، کانیوها، جوی های روباز و آبروهای خطی) و زیرسطحی (کوره ها، منهول ها، شوت های آب گذر و لایه های زهکش خاکی) در کنترل آبگرفتگی معابر، رویکردی تحلیلی-تطبیقی اتخاذ کرده است. شاخص های ارزیابی شامل ظرفیت انتقال، زمان تخلیه آب سطحی، پایداری در برابر انسداد، هزینه چرخه عمر و قابلیت نگهداری است. یافته ها نشان می دهد که هیچ یک از دو سیستم به تنهایی توان پاسخ به رگبارهای طراحی توان پاسخ به رگبارهای طراحی (بازگشت ۵ارند و کارایی بهینه تنها در معماری ترکیبی حاصل می شود که در آن سیستم سطحی نقش جمع آوری سریع آب های اولیه و سیستم زیرسطحی نقش انتقال و دفع نهایی را ایفا می کند. همچنین نقش تعیین کننده عوامل غیرسازه ای از جمله شیب بندی معابر، نگهداشت دوره ای و پیش آگهی ناآب گذر بودن سطوح شهری در عملکرد نهایی برجسته شده است. در پایان، چارچوبی برای اولویت بندی سرمایه گذاری در زیرساخت ز بندی سرمایه گذاری در زیرساخت زهکشی متناسب با طبابر ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

زهکشی سطحی ، زهکشی زیرسطحی ، آبگرفتگی معابر ، مدیریت رواناب شهری ، زیرساخت سبز