ارزیابی میزان تاب آوری شهروندان در برابر بحران های طبیعی با تاکید بر مولفه های زیست محیطی (نمونه موردی: محله های منطقه ۷ تهران)

هدف اصلی پژوهش ارزیابی میزان تاب آوری شهروندان در برابر بحران های طبیعی با تاکید بر مولفه های زیست محیطی در محله های منطقه ۷ تهران می باشد. این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و دارای ماهیت توصیفی-تحلیلی می باشد. جمع آوری اطلاعات به شیوه کتابخانه ای و میدانی صورت گرفته است. تجزیه و تحلیل داده های گردآوری شده به صورت کمی و با استفاده از نرم افزارهای EXCEL، GIS و SPSS صورت گرفته است. روایی پرسشنامه ها از طریق روش صوری و توسط ۱۰ نفر از نخبگان و پایایی پرسشنامه ها نیز از طریق آزمون آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفته است. برای بررسی وضعیت میانگین هر یک از محلات از آزمون تی تک نمونه ای، برای بررسی میزان تاثیرگذاری ابعاد در تاب آوری این محلات از آزمون رگرسیون خطی، برای رتبه بندی محلات منطقه ۷ از مدل تصمیم گیری کوکوسو و به جهت خوشه بندی این محلات، از روش خوشه بندی K-Means Cluster استفاده شده است. یافته های پژوهش نشانگر این است که میانگین کلی تاب آوری منطقه ۷ (۳.۰۱۴) در وضعیت متوسط قرار دارد، اما این میانگین تفاوت های ساختاری عمیق میان محلات را پنهان می کند. نتایج مدل کوکوسو و خوشه بندی محلات، شکاف بزرگی را در توزیع تاب آوری نشان داد؛ به طوری که محله عباس آباد در خوشه ی تاب آور قرار گرفته، در حالی که محلات گرگان و نظام آباد در خوشه کم تاب آور قرار دارند. به طورکلی مدیریت شهری نباید با یک الگوی واحد با منطقه برخورد کند، بلکه ضرورت دارد با استفاده از نتایج این پژوهش، یک نقشه راه عدالت محور تدوین نماید که در آن اولویت تخصیص منابع، بازآفرینی کالبدی و افزایش زیرساخت های سبز، به سمت خوشه های آسیب پذیر هدایت شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، بحران طبیعی ، زیست محیطی ، تهران