شناسایی و تحلیل مولفه های مسئولیت اجتماعی دانشگاه اصفهان؛ با تاکید بر بعد شناختی

در تحولات معاصر آموزش عالی، از دانشگاهها انتظار میرود که علاوه بر آموزش و پژوهش، نسبت به پیامدهای اجتماعی و معرفتی دانشی که تولید میکنند نیز پاسخگو باشند. بااینحال، بعد «مسئولیت شناختی» دانشگاه که به نحوه تولید، صورتبندی، اولویتبندی و جهتدهی دانش در نسبت با مسائل جامعه اشاره دارد، کمتر بهصورت مستقل بررسی شده است. پژوهش حاضر با تکیه بر چارچوب نظری والایس، وضعیت مسئولیت شناختی دانشگاه اصفهان را بررسی میکند و میپرسد این بعد از چه مولفههایی تشکیل میشود و در عمل در چه وضعیتی قرار دارد. روش پژوهش، مطالعه موردی با رویکرد کیفی کمی است و دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته و اجرای دلفی در دو دور گردآوری و تحلیل شدهاند. یافتهها نشان میدهد که مسئولیت شناختی در دانشگاه اصفهان بیش از آنکه با کمبود ظرفیت علمی روبهرو باشد، با مسئله ضعف نهادینهسازی، گسست میان دانش و مسائل محلی، محدودبودن گفتوگوی انتقادی و ناکافیبودن سازوکارهای پیونددهنده آموزش و پژوهش با جامعه مواجه است. برآیند یافتهها همچنین از یک الگوی سهسطحی نهادی، میانجی و پیامدی حکایت دارد. ازاینرو، تقویت مسئولیت شناختی مستلزم بازطراحی سازوکارهای نهادی، بازنگری برنامههای درسی و توسعه تعامل پایدار دانشگاه با جامعه است.

کلیدواژه ها:

مسئولیت اجتماعی ، مسئولیت شناختی ، دانشگاه نسل سوم ، دانشگاه اصفهان ، روش دلفی