مقایسه روش جراحی فیکساتور خارجی همراه با پلاک در مقایسه با پلاک به تنهایی در درمان شکستگی های خرد شده داخل مفصلی دیستال رادیوس

چکیده:مقدمه: شکستگی دیستال رادیوس شایع ترین شکستگی در اندام فوقانی است. مطالعات زیادی در مورد جنبه های مختلف درمان این بیماران انجام شده است، اما هنوز توافق نظری در مورد اینکه کدام روش درمانی ارجح است وجود ندارد. هدف ما مقایسه روش درمانی ترکیبی فیکساتور خارجی وپلاک با پلاک به تنهایی می باشد.مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی (RCT)، بیماران با شکستگی دیستال رادیوس با طبقه بندی C۲ و C۳.۱ AO/OTA به طور تصادفی به دو گروه پلاک لاکینگ به تنهایی (شاهد) و فیکساتور خارجی همراه با پلاک (مداخله) تقسیم شدند. سپس بیماران از نظر نتایج رادیولوژیک و بالینی در هفته اول، هفته سوم، هفته ششم، ماه ششم و ماه نهم پس از جراحی مورد ارزیابی قرار گرفتند. ناتوانی های زودرس بازو، شانه و دست (qDASH) و نمره مقیاس بینایی آنالوگ (VAS) برای بررسی استفاده شدند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از نرم افزار SPSS استفاده شد. رضایت آگاهانه از بیماران گرفته شد.نتایج و بحث: ۵۲ بیمار (۲۶ نفر در هر گروه) وارد مطالعه شدند. میانگین سنی در گروه کنترل ۴۲ سال و در گروه مداخله ۴۱ سال بود. نمره (qDASH) در گروه کنترل ۳۵ و در گروه مداخله ۳۸ بود که این تفاوت بین دو گروه معنی دار نبود. بر اساس نمره (VAS) نیز تفاوت معنی داری بین دو گروه از نظر میزان درد مشاهده نشد. همچنین معیارهای رادیولوژیکی شامل ارتفاع رادیوس و شیب ولار، بین دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (۰۵/۰P<). نتیجه گیری: با یکسان بودن نتایج پلاک به تنهایی با فیکساتور خارجی همراه با پلاک در شکستگی های C۲ ,C۳ انتهای رادیوس – استفاده از پلاک به تنهایی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

شکستگی دیستال رادیوس ، تثبیت شکستگی ، فیکساتورهای خارجی ، فیکساتورهای داخلی