تحلیل ظرفیت های نوین تامین مالی پروژه های شهری و کاهش فشار بر منابع مالی شهرداری ها

شهرداری ها در اجرای پروژه های زیرساختی و توسعه ای با یک معادله نابرابر مواجه اند: نیازهای سرمایه گذاری به صورت فزاینده رشد می کند، در حالی که منابع سنتی تامین مالی با سرعتی محدود و عمدتا خطی افزایش می یابد. این نابرابری ساختاری موجب شده است که مسئله تامین منابع برای اجرای پروژه های شهری، به یکی از مهم ترین چالش های مدیریت مالی شهرداری ها تبدیل شود و پرسش از «معماری تامین مالی» را به یکی از محورهای اساسی اقتصاد شهری تبدیل نماید. معماری تامین مالی، به معنای طراحی ترکیب بهینه ای از ابزارها، نهادها و سازوکارهای مالی است که با توجه به ویژگی های هر پروژه، کمترین فشار را بر منابع مالی شهرداری وارد کرده و در عین حال، بیشترین کارایی را در تامین منابع ایجاد نماید. این پژوهش با به کارگیری رویکرد توصیفی تحلیلی و با اتکا بر تحلیل اسناد بالادستی، بررسی تجربیات داخلی و بین المللی، مرور نظام مند ادبیات نظری و واکاوی مدل های موفق تامین مالی، به تحلیل ظرفیت های نوین تامین مالی پروژه های شهری و نقش آن ها در کاهش فشار بر منابع مالی شهرداری ها می پردازد. چارچوب نظری پژوهش، تلفیقی از نظریه های تامین مالی پروژه، مشارکت عمومی خصوصی، مهندسی مالی، مدیریت ریسک و ساختار بهینه سرمایه است. پرسش محوری آن است که ظرفیت های نوین تامین مالی از چه مسیرهایی می توانند فشار بر منابع مالی شهرداری ها را کاهش دهند و چه موانعی بر سر به کارگیری این ظرفیت ها وجود دارد. پژوهش حاضر با تفکیک ظرفیت های نوین به شش دسته مشارکت عمومی خصوصی، اوراق بهادار شهری، مولدسازی دارایی ها، تامین مالی مبتنی بر زمین، تامین مالی جمعی و تامین مالی سبز، و با معرفی مفهوم «اهرم مالی» به عنوان معیار سنجش کارایی هر ابزار، نشان می دهد که معماری تامین مالی کارآمد از مسیر جذب سرمایه های بخش خصوصی، توزیع ریسک، تسریع اجرای پروژه ها، کاهش نیاز به استقراض و آزادسازی منابع برای مصارف جاری، می تواند فشار بر منابع مالی شهرداری ها را کاهش دهد. چکیده حاضر فاقد نتایج، پیشنهادات و فهرست منابع است.

کلیدواژه ها:

معماری تامین مالی ، تامین مالی پروژه ، مشارکت عمومی خصوصی ، اهرم مالی ، توزیع ریسک ، ساختار بهینه سرمایه.