تحلیل نقش مدیریت مالی در افزایش بهره وری و کارایی منابع درآمدی شهرداری ها

مدیریت مالی شهری در ایران با یک تناقض بنیادین مواجه است: از یک سو، منابع مالی محدود و در بسیاری از موارد ناپایدار است و از سوی دیگر، بخش قابل توجهی از همین منابع محدود، در فرآیندهای ناکارآمد، موازی کاری ها، هزینه های مبادله بالا و تخصیص های غیربهینه هدر می رود. این تناقض، پرسش از بهره وری و کارایی منابع را به یکی از محوری ترین مباحث مدیریت شهری تبدیل کرده است. این پژوهش با به کارگیری رویکرد توصیفی تحلیلی و با اتکا بر تحلیل اسناد بالادستی، گزارش های مالی، مرور نظام مند ادبیات نظری و واکاوی تطبیقی تجربیات داخلی و بین المللی، به تحلیل نقش مدیریت مالی در افزایش بهره وری و کارایی منابع درآمدی شهرداری ها می پردازد. چارچوب نظری پژوهش، تلفیقی از نظریه های مدیریت مالی عمومی، بهره وری بخش عمومی، کارایی تخصیصی و مدل های خزانه واحد است. پرسش محوری آن است که مدیریت مالی از چه مسیرهایی می تواند بهره وری و کارایی منابع درآمدی شهرداری ها را افزایش دهد. پژوهش حاضر با تفکیک بهره وری به دو سطح فنی و تخصیصی، و با معرفی «خزانه واحد» به عنوان هسته مرکزی مدیریت مالی کارآمد، نشان می دهد که مدیریت مالی از مسیر کاهش هزینه مبادله، تسریع چرخه نقدینگی، حذف موازی کاری، تخصیص مبتنی بر شواهد و تقویت انضباط مالی، بهره وری و کارایی منابع را به طور معناداری ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

بهره وری منابع ، کارایی تخصیصی ، خزانه واحد ، مدیریت جریان نقدینگی ، هزینه مبادله ، انضباط مالی.