نماز و تربیت پاسدار تراز انقلاب اسلامی

انقلاب اسلامی ایران تنها یک رخداد سیاسی نبود، بلکه پروژه ای تربیتی برای پرورش انسان جدید بود؛ انسانی که در ادبیات این انقلاب، «پاسدار تراز» نامیده می شود؛ یعنی پاسداری که هم در معرفت، هم در اخلاق و هم در عمل، هم تراز آرمان های امام خمینی(ره) و شهدا باشد. پرسش بنیادین این پژوهش آن است که کدام سازوکار تربیتی می تواند چنین انسانی را پرورش دهد؟ این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به منابع معتبر اصیل، نشان می دهد که «نماز» ستون فقرات تربیت پاسدار تراز است. بر اساس آموزه های امام خمینی(ره) در آثار بنیادین *آداب الصلاه* و *شرح چهل حدیث*، تبیین های شهید مرتضی مطهری در باب عبادت و تربیت، و تحلیل های شهید سید محمد بهشتی در *سرود یکتاپرستی*، نماز کارخانه انسان سازی است؛ سازوکاری که از رهگذر ذکر، اخلاص، تقوا و پیوند با ولایت، سربازانی می پروراند که امنیت، ایثار و بصیرت را در وجود خود تبلور می بخشند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که نسبت میان اقامه نماز و پایداری آرمانی، نسبتی ارگانیک است؛ به گونه ای که بدون بازگشت به فلسفه تربیتی نماز، حفظ «تراز انقلابی» در نسل های آینده ناکام خواهد ماند.

کلیدواژه ها:

نماز ، تربیت پاسدار ، پاسدار تراز انقلاب اسلامی ، امام خمینی ، شهید مطهری ، شهید بهشتی ، اخلاص ، معنویت نظامی