مهارت های ارتباطی در سلامت روان با واسطه گری امیدواری مادران دارای کودک معلول ذهنی

مادران دارای فرزند با نیازهای ویژه به دلیل مواجهه با فشارهای روانی و مراقبتی مستمر، در معرض کاهش کیفیت زندگی قرار دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای امیدواری در رابطه بین مهارت های ارتباطی و سلامت روان در مادران دارای فرزند با کم توانی ذهنی انجام گرفت. این پژوهش از نوع همبستگی و از لحاظ هدف بنیادی بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران دارای فرزند با کم توانی ذهنی تحت پوشش اداره بهزیستی شهرستان بیرجند (۶۹۳ نفر) بود. با استفاده از جدول مورگان و کریجسی، تعداد ۲۴۸ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های مهارت های ارتباطی کوئین دام (۲۰۰۴)، امیدواری اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) و سلامت عمومی گلدبرگ (۱۹۷۲) استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS و مدل سازی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین مهارت های ارتباطی با امیدواری، امیدواری با سلامت روان و همچنین مهارت های ارتباطی با سلامت روان رابطه معناداری وجود دارد (p<۰.۰۵). یافته های مدل سازی معادلات ساختاری حاکی از آن بود که امیدواری نقش واسطه ای معناداری در رابطه میان مهارت های ارتباطی و سلامت روان ایفا می کند. مهارت های ارتباطی نه تنها به طور مستقیم، بلکه از طریق تقویت مولفه های امیدواری، بر ارتقای سلامت روان مادران دارای فرزند با کم توانی ذهنی تاثیرگذار است. بر این اساس، برنامه ریزی جهت آموزش مهارت های ارتباطی و راهکارهای افزایش امیدواری می تواند به عنوان راهبردی موثر در جهت بهبود وضعیت سلامت روان این مادران مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، سلامت روان ، مادران دارای کودک معلول ذهنی