نقش اینرسی تحصیلی و رفتارهای خودشکن در انگیزه پیشرفت و خودکارآمدی دانش آموزان دختر پایه چهارم ابتدائی

امروزه پژوهش های علمی متعدد تایید کرده اند که کلاس درس محیطی هیجان مدار است و در آن دانش آموزان طیفی از هیجانات خوشایند و ناخوشایند مرتبط با یادگیری و پیشرفت را هم زمان با کسب دانش وتحصیل تجربه می کنند. همچنین مطالعات نشان داده اند که خودکارآمدی رابطه مثبتی با انگیزه ی تحصیلی دارد و برخلاف آن رفتارهای خودشکن که فرد آگاهانه و از روی عمد انجام می دهد می تواند در نهایت منجر به شکست یا آسیب به خود شده و بر بهزیستی وی اثری منفی بگذارد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش اینرسی تحصیلی و رفتارهای خودشکن در انگیزه پیشرفت و خودکارآمدی دانش آموزان دختر پایه چهارم ابتدائی بود. جامعه پژوهش حاضر کلیه دختران پایه چهارم ابتدائی شهر بیرجند که تعداد آن ۲۴۰۰ نفر می باشد که تعداد بر اساس حجم جامعه و جدول مورگان ۳۳۱ نفر به عنوان نمونه از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های اینرسی تحصیلی، شناخت و رفتار خودشکن توسط کانینگهام (۲۰۰۷)، خودکارآمدی دانش آموز جینک و مورگان (۱۹۹۹)، انگیزه پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰) بود. برای تجزیه وتحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان می دهد هر دو متغیر اینرسی تحصیلی و رفتار خودشکن بر انگیزه پیشرفت تاثیر دارند. با توجه به علامت ضریب استاندارد ، تاثیر این متغیرها منفی است. بر این اساس اگر اینرسی تحصیلی و رفتار خودشکن به اندازه یک واحد افزایش یابد، این تغییر به ترتیب به اندازه ۴۰ و ۳۷ صدم انگیزه پیشرفت را کاهش می دهند.

کلیدواژه ها:

اینرسی تحصیلی ، رفتارخودشکن ، انگیزه پیشرفت ، خودکارآمدی