عوامل موثر بر افزایش کیفیت و عمر مفید زیرساخت های عمرانی شهری با تاکید بر مدیریت شهرداری

زیرساخت های عمرانی شهری به عنوان ستون فقرات توسعه پایدار شهری، نقش حیاتی در ارائه خدمات عمومی، تحرک شهری و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان ایفا می کنند. با این حال، تجربه چند دهه مدیریت شهری در ایران نشان می دهد که بسیاری از این زیرساخت ها پیش از رسیدن به عمر مفید طراحی شده، دچار خرابی زودرس و افت کیفیت می شوند. هدف این پژوهش، تحلیل عوامل موثر بر افزایش کیفیت و عمر مفید زیرساخت های عمرانی شهری با تاکید بر نقش مدیریت شهرداری است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه مرور نظام مند ادبیات داخلی و بین المللی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که استقرار نظام مدیریت کیفیت جامع، کاهش دوباره کاری، افزایش مشارکت کارکنان و بهبود عملکرد پروژه های عمرانی را به همراه دارد و می تواند به بهبود کیفیت و افزایش عمر مفید زیرساخت ها منجر شود. همچنین، انتخاب مدل بلوغ مدیریت پروژه متناسب با شرایط شهرداری ها ارتباط مستقیمی با کاهش تاخیرات و بهبود کیفیت اجرا دارد . در بخش راهکارها، استقرار نظام مدیریت کیفیت جامع، ارتقای سطح بلوغ مدیریت پروژه، بهبود فرآیندهای برنامه ریزی و کنترل پروژه، تحلیل هزینه چرخه عمر در انتخاب مصالح و روش های اجرا، مدیریت ریسک مبتنی بر ساختار شکست، اجرای نگهداشت پیشگیرانه و تقویت هماهنگی بین ذی نفعان به عنوان محورهای اصلی افزایش کیفیت و عمر مفید زیرساخت ها شناسایی شده اند. نتایج این پژوهش می تواند به مدیران شهری در حرکت به سوی مدیریت پیشگیرانه و کیفیت محور زیرساخت های شهری یاری رساند.

کلیدواژه ها:

کیفیت زیرساخت ، عمر مفید ، مدیریت کیفیت جامع ، بلوغ مدیریت پروژه ، هزینه چرخه عمر ، مدیریت شهرداری