تحلیل راهکارهای افزایش دوام و کاهش هزینه های نگهداری معابر شهری با تاکید بر مدیریت عمرانی شهرداری

معابر شهری به عنوان یکی از مهم ترین دارایی های فیزیکی و زیرساختی شهرداری ها، نقش اساسی در جابه جایی شهروندان، ایمنی ترافیک، دسترسی به خدمات شهری و کیفیت زندگی ایفا می کنند. با وجود اهمیت این زیرساخت ها، ضعف در برنامه ریزی بلندمدت، غلبه رویکردهای واکنشی در نگهداری، کیفیت نامناسب اجرا، ضعف در کنترل زهکشی و نبود نظام یکپارچه مدیریت روسازی می تواند موجب کاهش عمر مفید معابر و افزایش هزینه های نگهداری و بازسازی شود. هدف پژوهش حاضر، تحلیل راهکارهای افزایش دوام و کاهش هزینه های نگهداری معابر شهری با تاکید بر نقش مدیریت عمرانی شهرداری است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی تحلیلی است و داده های آن با استفاده از بررسی و تحلیل مطالعات داخلی و خارجی، اسناد فنی و منابع تخصصی حوزه مدیریت روسازی، نگهداری و مدیریت دارایی های زیرساختی گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که افزایش دوام معابر صرفا به کیفیت مصالح یا اجرای اولیه محدود نمی شود، بلکه حاصل تعامل مجموعه ای از عوامل شامل طراحی مناسب، اجرای صحیح، کنترل کیفیت، مدیریت زهکشی، پایش مستمر وضعیت روسازی، نگهداری پیشگیرانه، مدیریت ریسک و تصمیم گیری مبتنی بر هزینه چرخه عمر است. بر این اساس، استقرار نظام مدیریت روسازی، استفاده از تحلیل هزینه چرخه عمر، اجرای برنامه های نگهداشت پیشگیرانه، رعایت دقیق مشخصات فنی، بهره گیری از فناوری هایی مانند GIS، BIM و اینترنت اشیاء، ایجاد بانک اطلاعاتی معابر و تقویت توان تخصصی کارکنان می تواند زمینه افزایش عمر مفید روسازی و کاهش هزینه های بلندمدت را فراهم کند. نتیجه کلی پژوهش نشان می دهد که مدیریت عمرانی شهرداری با عبور از رویکرد تعمیرات اضطراری و حرکت به سمت مدیریت پیشگیرانه و داده محور، می تواند منابع محدود مالی را هدفمندتر تخصیص داده و پایداری اقتصادی و فنی شبکه معابر شهری را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

دوام روسازی ، هزینه چرخه عمر ، LCCA ، نگهداشت پیشگیرانه ، مدیریت روسازی ، معابر شهری ، مدیریت عمرانی شهرداری ، شاخص وضعیت روسازی ، PCI.