شهر هوشمند و تاب آوری شهری در برابر تغییرات اقلیمی

تغییرات اقلیمی به یکی از جدی ترین تهدیدها برای تاب آوری شهرهای ایران، به ویژه در مناطق خشک و نیمه خشک، تبدیل شده است. پژوهش حاضر با روش مروری نظام مند، به بررسی نقش فناوری های هوشمند—به ویژه هوش مصنوعی، اینترنت اشیا و دوقلوی دیجیتال شهری—در ارتقای تاب آوری شهرهای ایران در برابر تغییرات اقلیمی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که این فناوری ها در سه سطح عمل می کنند: پیش بینی و هشدار زودهنگام (با دقت بالای ۹۰ درصد در مدل های ترکیبی CNN-LSTM برای رویدادهای مرکب اقلیمی)، شبیه سازی و برنامه ریزی تطبیقی (از طریق دوقلوی دیجیتال شهری برای آزمون سناریوهای اقلیمی)، و حکمرانی داده محور (با تحلیل ساختاری پیشران های تاب آوری در کلان شهرهایی نظیر اهواز). با این حال، اثربخشی این فناوری ها به عوامل نهادی، اجتماعی و اخلاقی وابسته است، نه صرفا به قابلیت های فنی. چالش هایی نظیر فقدان زیرساخت داده، شکاف دیجیتال، سوگیری الگوریتمی و خطر تثبیت نابرابری های فضایی، از موانع اصلی پیاده سازی محسوب می شوند. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت سرمایه گذاری در حکمرانی دیجیتال، تدوین چارچوب های اخلاقی و عدالت محور، و حرکت تدریجی از پروژه های پایلوت به یکپارچه سازی نظام مند تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری اقلیمی ، دیجیتال شهری ، شهر هوشمند ، هوش مصنوعی