نقش نیروگاه حرارتی تبریز در آلوده سازی هوای شهر تبریز

آلودگی هوا یکی از مهم ترین چالش های زیست محیطی کلانشهرهای ایران است و شهر تبریز به دلیل ویژگی های توپوگرافی و پدیده وارونگی دما، سال هاست با این بحران دست وپنجه نرم می کند. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی، به بررسی نقش نیروگاه حرارتی تبریز در آلودگی هوای این شهر پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که این نیروگاه با راندمان کمتر از ۲۰ درصد، فرسودگی تجهیزات، مصرف مازوت با گوگرد بالا (تا ۶ درصد) و عدم بازتوانی در ده سال گذشته، سهمی بین ۱۷ تا ۳۰ درصد در آلودگی هوای تبریز دارد. مصرف بالای آب، انتشار ذرات معلق و گازهای آلاینده، پیامدهای بهداشتی نظیر افزایش بیماری های تنفسی و قلبی و تعطیلی مکرر مدارس را به همراه داشته است. راهکارهای پیشنهادی شامل تامین مازوت کم سولفور یا گاز، بهینه سازی احتراق، بازتوانی نیروگاه و توسعه انرژی های تجدیدپذیر است.

کلیدواژه ها:

آلودگی هوا ، نیروگاه حرارتی تبریز ، مازوت ، بازتوانی ، ذرات معلق ، سلامت عمومی ، محیط زیست