بازآفرینی بافت های فرسوده شهری با رویکرد مشارکت مردمی و سرمایه اجتماعی

بافت های فرسوده شهری در ایران با چالش های چندبعدی کالبدی، اجتماعی و اقتصادی مواجه اند و رویکردهای سنتی مبتنی بر مداخله از بالا به پایین نتوانسته اند پاسخگوی مناسبی برای این چالش ها باشند. پژوهش حاضر با روش مروری نظام مند، به بررسی نقش سرمایه اجتماعی و مشارکت مردمی به عنوان پیشران های بازآفرینی پایدار بافت های فرسوده شهری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که سرمایه اجتماعی با ضریب تاثیر ۰.۹۳ بر بازآفرینی محله امامزاده یحیی تهران موثر بوده و در مقابل، «فقر سرمایه اجتماعی» با ضریب ۰.۴۱۱ به عنوان مانعی بنیادین در مشارکت مردمی شناخته می شود. تجارب عملیاتی بومی نظیر شهر کندر و محله هادی آباد قزوین نشان می دهد که کاهش مقیاس مداخله به سطح کوچه، استفاده از تسهیلگران محلی و بازطراحی ضوابط و مقررات، می تواند فرآیند بازآفرینی را تسریع و اثربخشی آن را افزایش دهد. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت نهادینه سازی مشارکت مردمی، اعتمادسازی و توانمندسازی نهادهای محلی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، بافت فرسوده ، سرمایه اجتماعی ، مشارکت مردمی ، نهادهای محلی