تاب آوری ایمنی حریق در ساختمان های بلندمرتبه: چارچوبی چرخه عمری برای ممیزی، اولویت بندی و ارتقای عملکرد سدهای دفاعی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 48

فایل این مقاله در 25 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CASGC10_555

تاریخ نمایه سازی: 3 آبان 1405

چکیده مقاله:

رشد عمودی شهرها، افزایش تراکم جمعیت و تنوع کاربری در برج ها باعث شده است پیشگیری از حریق در ساختمان های بلندمرتبه از یک مسئله صرفا تجهیزاتی به چالشی سامانه ای، پویا و وابسته به چرخه عمر تبدیل شود. هدف پژوهش حاضر، شناسایی و دسته بندی چالش های اصلی پیشگیری از حریق در ساختمان های بلندمرتبه و سنتز راهکارهای فنی، انسانی، مدیریتی و دیجیتال بر پایه شواهد و استانداردهای بین المللی است. پژوهش با روش مطالعه کتابخانه ای ساختاریافته و سنتز روایتی تحلیلی انجام شد. منابع علمی منتشرشده عمدتا در بازه ۲۰۲۰ تا اوت ۲۰۲۶، به همراه استانداردها و گزارش های رسمی شامل IBC ۲۰۲۴، مجموعه NFPA، خانواده استانداردهای مهندسی ایمنی حریق ISO، راهنمای SFPE برای ساختمان های بسیار بلند، BS ۹۹۹۱:۲۰۲۴، Approved Document B انگلستان، Fire Code ۲۰۲۳ سنگاپور، کد ۲۰۲۴ هنگ کنگ و گزارش مرحله دوم بررسی گرنفل ارزیابی شدند. چالش ها در هفت خوشه شامل اشتعال و تغییر کاربری، انتقال عمودی آتش و دود، شکست محصورسازی و نما، محدودیت سامانه های فعال، تخلیه جمعیت متنوع، ضعف نگهداشت و حکمرانی، و مخاطرات فناوری های هوشمند تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که کدهای تجویزی در ایجاد حداقل مشترک ایمنی، به ویژه درباره اسپرینکلر، محصورسازی، راه های خروج، برق اضطراری و مرکز فرماندهی، ضروری هستند؛ بااین حال، برای برج های بسیار بلند، مختلط، دارای نمای پیچیده یا جمعیت آسیب پذیر کفایت مستقل ندارند. راهکارهای موثر در قالب دفاع در عمق شامل کنترل منابع اشتعال و بار حریق، آزمون سامانه کامل نما، تضمین پیوستگی محصورسازی، کشف چندحسگری، اطفای خودکار و کنترل دود، تخلیه مرحله ای و فراگیر، مدیریت تغییر، نگهداشت مبتنی بر ریسک و استفاده کنترل شده از دوقلوی دیجیتال است. فناوری هوشمند می تواند فاصله میان «انطباق اسمی» و «عملکرد واقعی» را کاهش دهد، اما به اعتبارسنجی مدل، افزونگی، امنیت سایبری و داده باکیفیت وابسته است. نوآوری پژوهش، تبدیل یافته ها به یک ماتریس «چالش سد دفاعی شاخص اطمینان» و چارچوب مفهومی HF-PRISM برای ممیزی چرخه عمر است. نتیجه اصلی آن است که پیشگیری موفق نه با یک تجهیز منفرد، بلکه با استقلال لایه های دفاعی، آزمون رابط ها و حفظ عملکرد در طول بهره برداری حاصل می شود. چارچوب پیشنهادی می تواند مبنای ممیزی HSE و اولویت بندی مقاوم سازی قرار گیرد، ولی پیش از کاربرد امتیازی به اعتبارسنجی میدانی و وزن دهی بومی نیاز دارد.

نویسندگان

سید محمد باقر حسینی

کارشناس آتش نشانی گرایش پیشگیری از حریق و حوادث، مسئول امور بازدید ایمنی