نقش پروبیوتیک ها در بهره وری گوشت آبزیان

صنعت پرورش آبزیان به عنوان یکی از منابع اصلی تامین پروتئین حیوانی برای جمعیت رو به رشد جهان، با چالش های متعددی از جمله شیوع بیماری ها، کاهش کیفیت آب و افت بازده رشد مواجه است. استفاده از آنتی بیوتیک ها و ترکیبات شیمیایی به عنوان راهکار سنتی، با خطرات مقاومت دارویی، باقیمانده های دارویی و آلودگی محیط زیست همراه بوده است. در این راستا، پروبیوتیک ها به عنوان جایگزینی موثر و سازگار با محیط زیست مطرح شده اند. پروبیوتیک ها میکروارگانیسم های زنده ای هستند که در صورت تجویز به مقدار کافی، برای سلامت میزبان مفید بوده و با بهبود تعادل میکروبی روده، عملکرد رشد، پاسخ ایمنی و کیفیت گوشت آبزیان را افزایش می دهند. پروبیوتیک های مورد استفاده در آبزی پروری شامل گروه های مختلفی از باکتری ها و مخمرها هستند که در میان آن ها گونه های Bacillus و باکتری های اسیدلاکتیک از پرکاربردترین گروه ها به شمار می روند. پژوهش ها نشان می دهد که مکمل سازی غذایی با پروبیوتیک ها منجر به افزایش فعالیت آنزیم های گوارشی، بهبود مورفولوژی روده (افزایش ارتفاع و عرض پرزها، ضخامت لایه مخاطی)، تقویت سیستم ایمنی ذاتی و اکتسابی، افزایش بیان ژن های مرتبط با رشد و کاهش استرس اکسیداتیو می شود. همچنین برخی مطالعات نشان داده اند که اثرات پروبیوتیک ها می تواند فراتر از رشد و سلامت رفته و بر کیفیت عضله و فیله نیز تاثیرگذار باشد. افزایش محتوای پروتئین فیله و تغییر ترکیبات مرتبط با طعم، از جمله گوانوزین مونوفسفات، اینوزین مونوفسفات و برخی اسیدهای آمینه آزاد، در ماهیان دریافت کننده پروبیوتیک گزارش شده است. بنابراین، پروبیوتیک ها را می توان به عنوان یکی از ابزارهای بالقوه برای افزایش بهره وری، بهبود سلامت آبزیان و ارتقای کیفیت محصولات حاصل از آبزی پروری در نظر گرفت. با این حال، شدت و نوع پاسخ به پروبیوتیک ها به عواملی مانند گونه و سویه مورد استفاده، گونه میزبان، روش تجویز، ترکیب جیره غذایی و شرایط محیطی وابسته است.

کلیدواژه ها:

پروبیوتیک ، آبزیان ، رشد ، میکروبیوتا روده ، پاسخ ایمنی ، کیفیت فیله