بررسی رابطه هوش هیجانی وهوش اجتماعی با میزان شادکامی مدرسان مقطع ابتدائی شهرستان قائمشهر

هوش هیجانی و هوش اجتماعی عواملی هستند که به هنگام شکست ناشی از دست نیافتن به هدف در شخص ایجاد انگیزه و شروع دوباره می کند. همچنین فرد را قادر می سازد تا ضمن شناخت خود و دیگران به ایجاد رابطهات مناسب با دانش اموزان و سازگاری با محیط بپردازد. پژوهش حاضر به بررسی رابطه هوش هیجانی وهوش اجتماعی با میزان شادکامی مدرسان مقطع ابتدائی شهرستان قائمشهر می پردازد. روش تحقیق پژوهش حاضر توصیفی پیمایشی و از لحاظ هدف کاربردی می باشد. برای جمع آوری اطلاعات از روش کتابخانه ای میدانی بهره برده شده است. برای این منظور از سه پرسشنامه استاندارد که به سنجش متغیرها می پردازد استفاده گردیده شد (پرسشنامه هوش هیجانی بار آن، پرسشنامه شادکامی آکسفورد و پرسشنامه هوش اجتماعی ترسو) که پس از تعیین میزان آلفای کرونباخ باری مقدار پایایی در این پژوهش استفاده گردیده شدند. برحسب آزمون های صورت گرفته و نظرات نمونه آماری که به روش تصادفی ساده انتخاب شده اند که برابر با ۲۱۴ نفر می باشند مشخص شد که هوش هیجانی با شادکامی دارای رابطه است و این میزان برابر با ۰.۱۸۷ است که بصورت مستقیم و مثبت می باشد. هوش اجتماعی با شادکامی دارای رابطه است و این میزان برابر با ۰.۳۰۶ است که بصورت مثبت و مستقیم می باشد. بصورت کلی می توان نتیجه گیری نمود که شادکامی به عنوان یک حس و یک ترغیب کننده شناخته می شود و می تواند ابعاد بسیار وسیعی در زندگی و تصمیمات افراد داشته باشد و این امر می تواند حتی باعث درخشش و رشد و نیز تغییرات بزرگی نیز گردد که در این پژوهش دو بعد موثر بر شادکامی که شامل هوش هیجانی و هوش اجتماعی بوده است مورد ارزیابی قرار گرفته شد و مشخص شد که این دو بعد می توانند تاحدودی مناسب شادکامی را پیش بینی نمایند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، هوش اجتماعی ، شادکامی