عنوان: پیش بینی عملکرد درسی بر اساس ذهن آگاهی، خودتنظیمی و فرسودگی درسی در دانش آموزان

هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش بینی عملکرد درسی بر اساس ذهن آگاهی، خودتنظیمی و فرسودگی درسی در دانش آموزان انجام شد. روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی (مدل یابی معادلات ساختاری) است. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه شهر همدان به تعداد ۴۵۰,۰۰۰ نفر بود که بر اساس فرمول کوکران و به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای، نمونه ای به حجم ۳۸۴ نفر انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های عملکرد درسی فام و تیلور (۱۹۹۴)، ذهن آگاهی دیجیتال محقق ساخته، خودتنظیمی هیجانی هافمن و کاشدان (۲۰۱۰) و فرسودگی درسی سالملا-آرو و ناآتانن (۲۰۰۵) بود. روایی ابزارها به تایید متخصصان رسید و پایایی آن ها از طریق ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۷۹/۰، ۸۱/۰، ۷۸/۰ و ۸۲/۰ به دست آمد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد ذهن آگاهی دیجیتال اثر مثبت و معناداری بر عملکرد درسی دارد و ۱۸/۰۶ درصد از تغییرات آن را تبیین می کند. خودتنظیمی هیجانی نیز پیش بین مثبت معنادار عملکرد درسی بود و ۲۵/۵۰ درصد از واریانس آن را تبیین کرد. همچنین فرسودگی درسی اثر معناداری بر عملکرد درسی داشت و ۱۵/۴۴ درصد از تغییرات آن را تبیین نمود. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، ارتقای ذهن آگاهی دیجیتال و خودتنظیمی هیجانی در کنار کاهش فرسودگی درسی می تواند نقش موثری در بهبود عملکرد درسی دانش آموزان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

عملکرد درسی ، ذهن آگاهی ، خودتنظیمی ، فرسودگی درسی .