اعتبار موافقت نامه های داوری عامل های خودمختار هوش مصنوعی: از انتساب تا رضایت

آیا پذیرش شرط داوری به وسیله عامل خودمختار هوش مصنوعی، بدون بازبینی هم زمان انسان، شرکت استفاده کننده را ملزم می کند؟ مسئله نه اراده روان شناختی ماشین است و نه صرف اعتبار قرارداد الکترونیکی؛ بلکه رابطه میان انتساب پیام، حدود اختیار قابل استناد، شکل گیری رضایت حقوقی به داوری و کفایت ثبت و اثبات آن است. پژوهش حاضر با روش دکترینال و تحلیل محدود و نامتقارن حقوق انگلستان و آلمان، اسناد مجاز آنسیترال، کنوانسیون نیویورک و ادبیات منتخب قراردادهای خودکار و داوری الکترونیکی را بررسی می کند. فرضیه آن است که انتساب، شرط تحلیلی مهم اما به تنهایی ناکافی برای احراز توافق معتبر داوری است؛ در مقابل، تایید موردی شخص طبیعی نیز شرط عام اعتبار نیست. مقاله نشان می دهد آثار حقوقی اختیار خرید و اختیار پذیرش سازوکار حل اختلاف را نمی توان بدون توصیف حقوقی سامانه و تعیین قوانین مرتبط یکسان گرفت؛ اعتبار کتبی و سابقه فنی نیز فقدان توافق حقوقی را جبران نمی کنند. دستاورد پیشنهادی، چارچوبی برای ترتیب دادن پرسش ها و تعیین پیامد شکست هر پرسش است: دو دروازه قانون حاکم و کنترل اجرایی، چهار مرحله انتساب، اختیار، رضایت و اعتبار ماهوی، و شکل و اثبات را احاطه می کنند. کاربرد دو نسخه متفاوت از یک فرض تجاری، نشان می دهد نتیجه مربوط به شرط داوری ممکن است از وضعیت قرارداد اصلی جدا شود و مدارک یکسان در مسائل مختلف ارزش حقوقی متفاوت داشته باشند. این چارچوب آزمونی قانونی یا قاعده جهان شمول نیست، بلکه ابزار استدلال دکترینال است که ارزش آن به امکان تعیین نقاط اختلاف و پرهیز از جهش از انتساب فنی به رضایت حقوقی وابسته است.

کلیدواژه ها:

عامل خودمختار هوش مصنوعی ، موافقت نامه داوری ، انتساب حقوقی ، حدود اختیار ، رضایت به داوری