مدل سازی معادلات ساختاری احساس خودارزشمندی بر اساس سبک دلبستگی با نقش واسطه ای تجارب آزارنده دوران کودکی

پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری احساس خودارزشمندی بر اساس سبک های دلبستگی با نقش واسطه ای تجارب آزارنده دوران کودکی انجام می شود. احساس خودارزشمندی یکی از مولفه های اساسی سلامت روان است که در شکل گیری روابط بین فردی، سازگاری روان شناختی و ارزیابی فرد از توانمندی ها و شایستگی های خود نقش دارد. بر اساس دیدگاه های نظری، سبک های دلبستگی و تجربه های نامطلوب دوران کودکی می توانند در شکل گیری نگرش فرد نسبت به خود و ارزشمندی شخصی موثر باشند.پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پیشنهادی شامل مراجعان مراکز مشاوره و خدمات روان شناختی شهر تهران در سال ۱۴۰۵ است. در طرح پیشنهادی، ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب می شوند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس احساس ارزشمندی کروکر و همکاران، پرسشنامه سبک های دلبستگی کولینز و رید و پرسشنامه تجارب نامطلوب دوران کودکی فلیتی و همکاران است. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل خواهند شد.انتظار می رود سبک های دلبستگی ایمن با احساس خودارزشمندی رابطه مثبت و سبک های دلبستگی ناایمن با آن رابطه منفی داشته باشند. همچنین، احتمال می رود تجارب آزارنده دوران کودکی بخشی از ارتباط بین سبک های دلبستگی و احساس خودارزشمندی را تبیین کنند. تایید این روابط به ضرایب مسیر، شاخص های برازش و فاصله اطمینان اثرات غیرمستقیم در داده های واقعی وابسته است بررسی هم زمان سبک های دلبستگی و تجارب نامطلوب دوران کودکی می تواند به درک بهتر عوامل مرتبط با احساس خودارزشمندی کمک کند و زمینه طراحی مداخلات روان شناختی مبتنی بر دلبستگی و تجربه های آسیب زای اولیه را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

احساس خودارزشمندی ، سبک دلبستگی ، تجارب آزارنده دوران کودکی ، مدل سازی معادلات ساختاری ، اثر واسطه ای.