ریاضی و هنر تغییر مسیر ذهن هنگام بن بست

یادگیری ریاضی در بسیاری از موقعیت های آموزشی با مسئله هایی همراه است که دانش آموز در برابر آن ها احساس می کند به انتهای مسیر رسیده و راه دیگری برای ادامه دادن وجود ندارد. این وضعیت که می توان آن را «بن بست ذهنی» نامید، صرفا نتیجه ناتوانی در انجام محاسبات یا ندانستن یک فرمول نیست، بلکه در بسیاری از موارد به شیوه نگاه کردن به مسئله، انعطاف پذیری شناختی، تجربه های قبلی، ترس از خطا، عادت به یک روش حل و محدود شدن دامنه توجه مربوط می شود. در چنین شرایطی، هنر می تواند به عنوان یک مسیر مکمل برای تغییر زاویه دید ذهنی وارد فرایند یادگیری ریاضی شود. هنر با تصویر، استعاره، رنگ، شکل، حرکت، موسیقی، داستان و تجربه زیبایی شناختی، امکان بازنمایی دوباره مسئله را فراهم می کند و به دانش آموز کمک می کند مسئله را نه صرفا به عنوان مجموعه ای از اعداد و نمادها، بلکه به عنوان یک ساختار قابل مشاهده، قابل تجربه و قابل تغییر ببیند.این مقاله با رویکردی تبیینی تحلیلی به بررسی رابطه میان ریاضی و هنر در عبور از بن بست های ذهنی می پردازد. ابتدا مفهوم بن بست ذهنی در حل مسئله ریاضی بررسی می شود و سپس نقش تغییر بازنمایی، تفکر واگرا، تخیل، الگو، تناسب، تقارن و تجربه هنری در تغییر مسیر ذهن تحلیل می گردد. همچنین نشان داده می شود که استفاده از هنر در آموزش ریاضی به معنای تزئین کلاس ریاضی یا تبدیل آن به کلاس نقاشی نیست، بلکه می تواند روشی برای تغییر شیوه مشاهده، پرسشگری و بازسازی مسئله باشد. در ادامه، راهکارهایی برای طراحی فعالیت های تلفیقی ریاضی و هنر ارائه می شود که معلم می تواند در کلاس به کار گیرد. مقاله در نهایت بر این نکته تاکید می کند که یکی از مهم ترین مهارت های ریاضی، صرفا یافتن پاسخ نیست؛ بلکه توانایی تشخیص زمانی است که مسیر فعلی کار نمی کند و سپس جرئت و توانایی انتخاب مسیر دیگری است.

کلیدواژه ها:

ریاضی ، هنر ، حل مسئله ، بن بست ذهنی ، خلاقیت ، تفکر واگرا ، انعطاف پذیری شناختی ، آموزش ریاضی