نقش داستان گویی معلم در ماندگاری مطالب در ذهن دانش آموزان

یادگیری پایدار و ماندگاری مطالب در ذهن دانش آموزان از مهم ترین اهداف نظام تعلیم وتربیت به شمار می رود. با وجود گسترش ابزارهای آموزشی جدید و استفاده روزافزون از فناوری در کلاس های درس، همچنان شیوه ارائه مطالب و نحوه برقراری ارتباط میان معلم و دانش آموز نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری دارد. یکی از روش های موثر و در عین حال قابل دسترس در فرایند آموزش، داستان گویی است. داستان گویی به معلم امکان می دهد مفاهیم درسی را در قالب رویدادها، شخصیت ها، موقعیت های واقعی و تجربه های قابل تصور ارائه کند و از این طریق، میان اطلاعات جدید و دانسته های قبلی دانش آموزان ارتباط برقرار سازد. داستان می تواند توجه یادگیرندگان را افزایش دهد، مفاهیم انتزاعی را قابل فهم تر کند، انگیزه یادگیری را تقویت نماید و زمینه یادآوری بهتر مطالب را در آینده فراهم آورد.هدف مقاله حاضر، بررسی نقش داستان گویی معلم در افزایش ماندگاری مطالب در حافظه دانش آموزان و تحلیل سازوکارهای شناختی، عاطفی و اجتماعی مرتبط با این روش آموزشی است. مقاله با رویکرد مروری تحلیلی و با تکیه بر مبانی روان شناسی یادگیری، نظریه های شناختی و پژوهش های مرتبط با روایت و آموزش تدوین شده است. در این مقاله، ارتباط داستان گویی با توجه، درک مطلب، حافظه، تخیل، تفکر انتقادی، مشارکت کلاسی و یادگیری معنادار بررسی می شود. همچنین کاربرد داستان گویی در درس های مختلف، ویژگی های یک داستان آموزشی موثر، نقش معلم در طراحی روایت های یادگیری و چالش های استفاده از این روش مورد توجه قرار می گیرد. بررسی مباحث نظری نشان می دهد که داستان گویی، در صورت برخورداری از هدف آموزشی روشن، تناسب با سطح رشدی دانش آموزان و ارتباط مستقیم با محتوای درس، می تواند به عنوان مکملی موثر در کنار روش های تدریس دیگر به کار رود. البته ماندگاری واقعی یادگیری تنها به جذابیت داستان وابسته نیست و به عواملی مانند مرور هدفمند، بازیابی فعال اطلاعات، تمرین، بازخورد و پیوند دادن مطالب جدید با دانش قبلی نیز بستگی دارد.واژگان کلیدی: داستان گویی آموزشی، ماندگاری یادگیری، حافظه، توجه دانش آموزان، یادگیری معنادار، روش تدریس، انگیزه تحصیلی.