بررسی نقش نماز جماعت مدرسه در تقویت تربیت اخلاقی، مسئولیت پذیری و روحیه همکاری دانش آموزان

الگوهای تربیت دینی و حضور دین در تربیت رسمی، از دیرباز در سنتهای آموزشی مطرح بوده و هست. تربیت دینی و مذهبی دانش آموزان یکی از مهمترین اهداف نظام آموزشی جمهوری اسلامی ایران است که در قالب کتابهای درسی، فعالیتهای فوق برنامه، مراسم مذهبی داخل و خارج مدرسه و فعالیتهای اردویی انجام می گیرد. با توجه به اینکه نمود عینی تربیت دینی دانش آموزان در رفتار آنها تجلی می یابد، مشارکت در تکالیف مذهبی و در راس آنها نماز، یکی از دغدغه ها و اهداف اصلی مدیران و معلمان مدارس است که اقامه نماز جماعت مدارس بر کارگزاران تربیتی به عنوان حکومت اسلامی از باب تسبیب واجب است. از معمول ترین شیوه های آموزش و پرورش تربیت دینی از زبان معلمان و مربیان است؛ زیرا کودک با معلم یا مربی، بهتر و راحت تر ارتباط برقرار می کند و تاثیر نقش این افراد، در روحیه و ذهن بشر غیر قابل انکار است. مهم ترین عامل کم شدن گرایش به نماز جماعت، کم شدن گرایش به معنویات است که گاهی به د لیل کم کاری خانواده ها و اهمیت ندادن به بحث نماز به وجود می آید و شامل تمامی خانواده ها فارغ از وضعیت اقتصادی و منطقه ای می گردد؛ به همین دلیل فضای عمومی جامعه نیز رفته رفته به سمت کم شدن معنویات و گرایش به فرهنگ غرب کشیده شده و تحت تاثیر عملیات روانی دشمن قرار گرفته است. برای تلاش در جهت حل این مشکلات و افزایش گرایش به نماز جماعت باید برنامه ریزی کلان و بلند مدت نمود و از برخوردهای شدید و به دور از رافت اسلامی اجتناب کرد تا آثار این تلاش ها تا مدت ها بعد از خدمت نیز ادامه یابد. از این گونه اقدامات می توان به فرهنگ سازی نماز در خانواده ها، پر رنگ تر کردن نقش مساجد و نهادهای فرهنگی، برگزاری کلاس های آموزشی، اسلامی نمودن برنامه های رسانه ملی، هدفمندی امر به معروف و نهی از منکر و تربیت فرد به فرد اشاره نمود.

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، نماز جماعت ، مدرسه ، گرایش به معنویات