بررسی رابطه یادگیری زبان انگلیسی با افزایش اعتمادبه نفس و کاهش اضطراب ارتباطی در دانش آموزان

یادگیری زبان انگلیسی علاوه بر نقش اساسی در توسعه شایستگی های زبانی و ارتباطی، می تواند بر ابعاد روان شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان نیز تاثیرگذار باشد. در این میان، اعتمادبه نفس و اضطراب ارتباطی از مهم ترین متغیرهای عاطفی روان شناختی موثر بر میزان مشارکت، عملکرد و تعامل دانش آموزان در فرایند یادگیری زبان به شمار می روند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه یادگیری زبان انگلیسی با افزایش اعتمادبه نفس و کاهش اضطراب ارتباطی در دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی تحلیلی و با تکیه بر بررسی یافته ها و شواهد حاصل از مطالعات پیشین در حوزه آموزش زبان، روان شناسی تربیتی و یادگیری زبان دوم صورت گرفته است. یافته های بررسی نشان می دهد که مشارکت فعال زبان آموزان در فعالیت های تعاملی، تمرین مستمر مهارت گفتاری، یادگیری مشارکتی، تعامل موثر با همسالان و بهره گیری از بازخورد سازنده می تواند ادراک شایستگی و خودکارآمدی آنان را تقویت کرده و در نتیجه به افزایش اعتمادبه نفس منجر شود. از سوی دیگر، ایجاد محیط یادگیری حمایتگر، کاهش ترس از ارزیابی منفی، پذیرش خطا به عنوان بخشی طبیعی از فرایند یادگیری و استفاده از راهبردهای ارتباطی مناسب می تواند در کاهش اضطراب ارتباطی و افزایش آمادگی دانش آموزان برای مشارکت کلامی موثر باشد. بر این اساس، آموزش زبان انگلیسی در صورتی که بر رویکردهای ارتباطی، مشارکتی و دانش آموزمحور استوار باشد، می تواند فراتر از انتقال دانش زبانی، در تقویت خودکارآمدی، بهبود تعاملات اجتماعی و ارتقای سلامت روان شناختی دانش آموزان نیز نقش داشته باشد. بنابراین، توجه همزمان به مولفه های شناختی، زبانی و عاطفی در طراحی و اجرای برنامه های آموزش زبان انگلیسی می تواند زمینه ساز افزایش کیفیت یادگیری، مشارکت فعال و تجربه آموزشی مطلوب تر در دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان انگلیسی ، اعتمادبه نفس ، اضطراب ارتباطی ، دانش آموزان ، یادگیری زبان ، مهارت های ارتباطی.