توسعه ی الگوی روحانی گری بالینی (Chaplaincy) در مراکز توان بخشی وبیمارستان های ایران

هدف: نظام سلامت در دهه های اخیر، از رویکرد صرفا زیست شناختی به سمت الگوی «زیستی-روانی-اجتماعی و معنوی» حرکت کرده است. با این حال، در مراکز توان بخشی و بیمارستان های ایران، جای خالی یک الگوی بومی و مدون برای حمایت های معنوی مشهود است. هدف از پژوهش حاضر، توسعه و تبیین الگوی «روحانی گری بالینی» (Chaplaincy) متناسب با آموزه های اسلامی و ساختار سازمانی مراکز درمانی و توان بخشی در ایران است.روش شناسی: این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش «تحلیل محتوای کیفی» و مطالعه ی تطبیقی انجام شده است. بدین منظور، مبانی نظری مرتبط با سلامت معنوی در منابع اسلامی (قرآن و سیره) استخراج و با استانداردهای بین المللی روحانی گری بالینی (مانند الگوهای موجود در انجمن Chaplaincy آمریکا و اروپا) مورد مقایسه قرار گرفت. همچنین، نیازهای روان شناختی و معنوی بیماران و توان خواهان در بسترهای درمانی ایران، جهت بومی سازی الگو لحاظ گردید.یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد که الگوی روحانی گری بالینی در ایران باید فراتر از «پاسخگویی به احکام شرعی» بوده و سه محور اصلی «حمایت عاطفی-معنوی»، «بحران کاوی معنایی» و «تسهیل گری اخلاق بالینی» را در بر گیرد. این الگو بر مفاهیمی همچون «تکریم»، «رجا» (امیدبخشی) و «تسلیم» (پذیرش فعالانه) استوار است. نتایج حاکی از آن است که حضور روحانیون آموزش دیده در تیم های چندتخصصی (Multi-disciplinary) توان بخشی، به کاهش اضطراب وجودی و افزایش تاب آوری در بیماران مزمن و خانواده های آنان منجر می شود.نتیجه گیری: توسعه ی این الگو مستلزم ایجاد سرفصل های آموزشی میان رشته ای (تلفیق الهیات و روان شناسی بالینی) و تعریف جایگاه شغلی مشخص در چارت سازمانی وزارت بهداشت است. استقرار این الگو می تواند شکاف میان نیازهای معنوی بیماران و خدمات درمانی را پوشش داده و به بهبود شاخص های سلامت کل نگر در جامعه ی ایرانی کمک نماید

کلیدواژه ها:

گری بالینی (Chaplaincy) ، سلامت معنوی ، مراکز توان بخشی ، بیمارستان های ایران ،