اثر سازگاری تحصیلی بر رشد اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

هدف این پژوهش، تعیین اثر سازگاری تحصیلی بر رشد اجتماعی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر اسلام آباد غرب بود. روش پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، کمی از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان پایه های چهارم، پنجم و ششم مقطع ابتدایی شهر اسلام آباد غرب در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آن ها، نمونه ای به حجم ۳۲۲ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه رشد اجتماعی نوروزی خوزانی (۱۴۰۰) و پرسشنامه سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (۱۹۸۴) بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون تک متغیری به وسیله نرم افزار آماری SPSS-۲۶ تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که سازگاری تحصیلی اثر مستقیم، مثبت و معناداری بر رشد اجتماعی دانش آموزان مقطع ابتدایی دارد. بر این اساس، سازگاری تحصیلی توانست سهم معناداری را در پیش بینی تغییرات رشد اجتماعی دانش آموزان به خود اختصاص دهد. نتایج پژوهش نشان می دهد که تقویت سازگاری تحصیلی در دانش آموزان و توانمندسازی آنان در مواجهه با الزامات و چالش های محیط آموزشی، نقش مهمی در بهبود روابط بین فردی و ارتقای رشد اجتماعی آنان در مدرسه دارد. بنابراین، پیشنهاد می شود معلمان و مشاوران مدارس با طراحی برنامه های حمایتی و آموزشی، زمینه های سازگاری تحصیلی دانش آموزان را افزایش دهند تا از این طریق، بستر مناسب برای رشد اجتماعی بهینه آنان فراهم شود.

کلیدواژه ها:

سازگاری تحصیلی ، رشد اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، اسلام آباد غرب