مروری بر نقش خودتنظیمی یادگیری در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه اول

خودتنظیمی یادگیری یکی از مولفه های اساسی یادگیری اثربخش است که نقش مهمی در افزایش استقلال یادگیرندگان و بهبود عملکرد تحصیلی آنان دارد. دانش آموزانی که از مهارت های خودتنظیمی برخوردارند، قادرند اهداف آموزشی خود را تعیین کنند، فعالیت های یادگیری را برنامه ریزی نمایند، بر عملکرد خود نظارت داشته باشند و با ارزیابی نتایج، راهبردهای مناسب تری برای یادگیری انتخاب کنند. با توجه به اهمیت دوره متوسطه اول در شکل گیری عادت های یادگیری و رشد توانایی های شناختی و فراشناختی دانش آموزان، بررسی نقش خودتنظیمی یادگیری در پیشرفت تحصیلی آنان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودتنظیمی یادگیری در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه اول و با رویکرد مروری انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی مروری بوده و داده های مورد نیاز از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی، مقالات پژوهشی و مطالعات مرتبط با موضوع گردآوری و طبقه بندی شده است. یافته های پژوهش نشان داد که خودتنظیمی یادگیری دارای مولفه های شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری است و هر یک از این ابعاد می تواند از طریق افزایش توانایی مدیریت یادگیری، تقویت انگیزه، بهبود راهبردهای مطالعه و افزایش مسئولیت پذیری آموزشی، بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تاثیرگذار باشد. همچنین نتایج نشان داد که نقش معلمان، مدیران مدارس و برنامه ریزان آموزشی در ایجاد شرایط مناسب برای تقویت خودتنظیمی بسیار مهم است. بر اساس یافته ها، آموزش راهبردهای خودتنظیمی، استفاده از روش های تدریس فعال، فراهم کردن فرصت های خودارزیابی و ایجاد محیط یادگیری حمایت کننده می تواند به ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان کمک کند. در مجموع، توجه به توسعه خودتنظیمی یادگیری می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در بهبود کیفیت آموزش و پرورش یادگیرندگان مستقل و مسئولیت پذیر مورد توجه نظام آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه اول ، راهبردهای یادگیری ، مدیریت آموزشی